,

Το φινάλε του True Blood ήταν πραγματικά οικτρό

Οι βασικοί λόγοι που συμπυκνώνουν την απογοήτευσή μου

Η Sookie:

Η Sookie έχει πάψει προ πολλού να είναι το θύμα που, άθελά του, παγιδεύτηκε σε μία εξωπραγματική πλεκτάνη απανωτών δολοφονιών και σατανικών ραδιουργιών. Πλέον το δράμα της είναι αυτοσκοπός, το ζει για να το ζήσει, τρέφεται από αυτό, και η ευτυχία της όχι μόνο δεν την ενδιαφέρει, αλλά της ξυπνάει μαζοχιστικές τάσεις αυτοσαμποτάζ. Και, sorry, αλλά έχει γίνει γελοία. Το πρόβλημά της πια δεν είναι η κακοτυχία της και οι σκοτεινές δυνάμεις που την κυκλώνουν, αλλά ο ναρκισσισμός της και το σύνδρομο του Μεσσία που την καταλαμβάνει, κάθε φορά που κάποιος παθαίνει κάτι. Newsflash, Sookie, ο κόσμος μπορεί να υπάρξει και χωρίς εσένα. Τράβα βοήθα κάνα αδέσποτο.

Οι άδοξοι θάνατοι:

O Alcide: Πέθανε με τον πιο αντιηρωικό τρόπο, δηλαδή τρώγοντας σφαίρες για χάρη μιας σχιζοφρενούς ξανθιάς τύπισσας που μπορεί να μετατρέψει σε πεδίο μάχης και την τελευταία συνεδρία σολάριουμ. Πιο αξιοπρεπώς θα έφευγε απ’ τη σειρά δηλαδή, αν στραβοκατάπινε στραγάλι ή τον τσίμπαγε δηλητηριώδης κόκορας. Όπως και να ’χει, αποχώρησε σαν κομπάρσος και ματαίωσε κάθε προσδοκία που ’χε γεννήσει ο χαρακτήρας στο κοινό.

Η Tara: Πέθανε για δεύτερη φορά μέσα σε λίγα χρόνια, αλλά ο δεύτερος και (κατά τα φαινόμενα) οριστικός της θάνατος πέρασε τόσο στο ντούκου, που δεν τον είδαμε καν. Τον υποθέτουμε μόνο, επειδή η μάνα της βρέθηκε σε κατάσταση σοκ, καλυμμένη με επιθανάτια γλίτσα βαμπίρ. Βέβαια η συγκεκριμένη μάνα έχει και ένα ιστορικό αλκοολισμού και ψυχοπάθειας, οπότε μπορεί να πρόκειται για παρανόηση που θα ξεσκεπαστεί εν καιρώ. Αν το τελευταίο αποδειχθεί, όντως, αληθές, να θυμάστε ότι το διαβάσατε πρώτα στον χρησμό μου.

Το βεβιασμένο σενάριο:

Ο Bill: Μιλάμε για ένα βαμπίρ που ζει ενάμιση αιώνα, αψήφησε πολέμους, έθαψε παιδιά και γυναίκα, πέθανε και ξαναγεννήθηκε σε ένα μεταφυσικό λουτρό αίματος, και τώρα πεθαίνει από μία βαμπιρογρίπη. Πολύ πειστικό. Το σενάριο μοιάζει να στένεψε μέσα σε μία νύχτα υπό την πίεση κάποιου πολύ μεγάλου παράγοντα του HBO, που απλώς βαρέθηκε το True Blood και αποφάσισε να το τερματίσει όπως θα τερμάτιζε την πρώτη πίστα του tetris. Παράλληλα, ο Bill περνάει τις τελευταίες του στιγμές ως τσουτσές της Sookie (shocker!), εκτελώντας θελήματα και αναπολώντας στιγμές της μυθικής ζωής του λες και του κάνει αφιέρωμα η Σεμίνα Διγενή.

Ο Eric: Άλλος ένας θεμελιώδης χαρακτήρας γίνεται έρμαιο των βαρετών εξελίξεων και σέρνεται σαν ημιλιπόθυμο κουνάβι στη δίνη του τελευταίου κύκλου, μπαλώνοντας τρύπες και εξαργυρώνοντας ένα sexiness που, υπό άλλες συνθήκες, θα ήταν ένα απλό συμπλήρωμα. Εννοείται πως περιμένουμε και τον δικό του θάνατο από την τάχιστα εξαπλούμενη γρίπη, μία σεναριακή εξέλιξη άκρως φυσική για έναν χαρακτήρα που ζει πάνω στη γη εδώ και μία χιλιετία. Λογικό να την κολλήσει, μικρός και άμαθος ήταν, αποκλείεται να μπορούσε να προφυλαχθεί κάπως.

Οι ενοχλητικοί χαρακτήρες:

Ο Sam: Παρ’ ότι συνήθως μεταμορφώνεται σε σκύλο, ίσως θα ’ταν προτιμότερο από συμβολικής άποψης να μεταμορφώνεται σε κατσαρίδα – δηλαδή το μοναδικό ον στη γη που διαθέτει τις δικές του αντοχές στις κακουχίες. Κόσμος γεννιέται, κόσμος πεθαίνει, αλλά ο Sam μένει ανέγγιχτος από τα εκάστοτε δρώμενα -συνήθως σε προνομιούχα θέση- να παρακολουθεί τον χαλασμό από απόσταση, με τα τεράστια στήθη του να ατενίζουν υπερήφανα τον ορίζοντα. Νομίζω ότι η σειρά θα τελειώσει, αλλά ο Sam θα συνεχίζει να παίζει σε ένα παράλληλο σύμπαν, με ή χωρίς παρέα, σκηνικά, φώτα, κάμερες και ήχο. Γενικά, πιστεύω ότι θα μας θάψει όλους.

Ο Lafayette: Κάπου με κούρασε το αναρχομποέμικο camp τυπάκι με τις επιλεκτικές ευαισθησίες και το βάψιμο της Ρούλας Χάμου. Κυρίως επειδή οι σεναριογράφοι αποφάσισαν να τον χρησιμοποιήσουν ως σφήνα lgbtq αφύπνισης, αλλά η ανθρωπιστική του σκοπιμότητα μεταφράζεται με άκομψο και κραυγαλέο τρόπο στην πράξη, ψιλοακυρώνοντας τα αρχικά κίνητρα και αποδυναμώνοντας τον χαρακτήρα. Ο Lafayette υπάρχει για να μαστουρώνει και να διεκδικεί τα δικαιώματά του στις λίγες στιγμές νηφαλιότητάς του. Επίσης, μην ξεχνάμε ότι έκλεψε το αγόρι της φίλης του (Jessica, i got your back, gurl), γεγονός που τον έριξε στα μάτια μου ακόμη περισσότερο – σε συνδυασμό με το άκαιρο μανιφέστο που εκστόμισε λίγο αργότερα αντί συγγνώμης.