,

Τσίκνα, μπαρούτι και αίμα

Της Γεωργίας-Νικόλ Μπούκα

 

Το Πάσχα είναι μια γιορτή που όσο μεγαλώνω με απογοητεύει όλο και πιο πολύ. Δε θα μιλήσω για το φανατισμό των Ελλήνων χριστιανών ούτε για την υποκρισία που αναβλύζει και πλημμυρίζει τον τόπο κάθε Μεγάλη Βδομάδα. Το θέμα που με απασχολεί είναι πολύ πιο πρακτικό, απτό και άμεσα επικίνδυνο.

Φέτος στα 21 μου είδα μπροστά στα μάτια μου να ανατινάζονται δύο άνθρωποι. Σε απόσταση τριών μέτρων. Ένιωσα το ωστικό κύμα της έκρηξης να διαπερνάει το σώμα μου και να ανεμίζει τα μαλλιά μου.Είδα ανθρώπους να ακρωτηριάζονται και αίματα να πετάγονται. Είδα μικρά παιδάκια να κλαίνε από φρίκη και τρόμο και να στιγματίζονται ίσως και για πάντα. Δε ζω στη λωρίδα της Γάζας, ήρθα να κάνω διακοπές στη Μεσσηνία, και όχι δεν ήθελα να περάσω έτσι το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα. Πήγα για πρώτη (και τελευταία) φορά να δω το περίφημο έθιμο του σαϊτοπόλεμου, το επικίνδυνο και ανούσιο κατ’εμέ έθιμο που κρατάει χρόνια στην περιοχή μου και όλοι υπερηφανεύονται γι’αυτό. Μικροί και μεγάλοι φτιάχνουν αυτοσχέδια πυραυλάκια γεμάτα μπαρούτι, τα ανάβουν και τα κρατούν στο χέρι ενώ αυτά φτύνουν πίδακες φωτιάς και καπνού. Αυτό. Όλοι προσπαθούν να πείσουν τους εχθρούς του εθίμου ότι δεν είναι επικίνδυνο. Προσωπικά, δε με πείθεις να πιάσω στα χέρια μου ένα σωλήνα 30 εκατοστών γεμάτο με φλεγόμενο μπαρούτι. Λένε πως δεν ήτανε σαίτα αυτό που έσκασε αλλά βαρελότο. Δεν πρόλαβα να δω τι ήταν και για μένα δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Όπως είπε και κάποιος που παρακολουθούσε το συμβάν πιο ψύχραιμος απ’όλους, όποιος παίζει με τη φωτιά καίγεται.

Ο φετινός απολογισμός της καταστροφής από παράνομες και αυτοσχέδιες κροτίδες στη Μεσσηνία είναι 2 νεκροί και 3 ακρωτηριασμένοι. Νέα παιδιά έχασαν τη ζωή τους, άλλος έχασε τα δυο του χέρια και τα μάτια του και παρόλα τα περιστατικά κανείς δεν έβαλε μυαλό και οι ακρωτηριασμοί συνεχίστηκαν. Στο ατύχημα στο οποίο ήμουν μάρτυρας, οι τραυματίες ήταν μεγάλης ηλικίας, ο ένας εκ των οποίων είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός. Όλα αυτά ενώ είχαν ήδη κατασχεθεί 9000 κροτίδες από την αστυνομία.

Τέτοια πράγματα συμβαίνουν και χάνω την πίστη μου στη λογική των ανθρώπων. Και φυσικά δεν γίνονται πρώτη φορά αυτά φέτος. Κάθε χρόνο θρηνούμε θύματα. Ως πότε θα επιβιώνουν επικίνδυνα, ανώφελα και βάρβαρα έθιμα σαν κι αυτά στην ελληνική κοινωνία; Υπάρχει όντως έλλειψη μόρφωσης και ενημέρωσης σχετικά με τους κινδύνους γύρω από τις εκρηκτικές ύλες; Πώς γίνεται να γνωρίζουν τόσα άτομα πώς να κατασκευάσουν ένα αυτοσχέδιο βαρελότο και να μην περνάει από το μυαλό κανενός η πιθανότητα να τραυματιστεί κάποιος από την ανάφλεξη αυτής της μαζεμένης ποσότητας μπαρουτιού; Μου φαίνονται όλα τόσο παράλογα που το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι ρισκάρουν τη σωματική ακεραιότητα, τη δική τους αλλά και των ανθρώπων γύρω τους, εις γνώσιν τους για χάρη ενός “εθίμου”. Κι αυτό είναι ακόμη πιο παράλογο.