,

Είναι τα “γυναικεία” σάητ ό,τι πιο υποτιμητικό υπάρχει εκεί έξω για τη γυναίκα;

Έβρισκα πάντα μια παραδοξότητα στις σελίδες που αυτοπροσδιορίζονται ως αποκλειστικά γυναικείες ή ανδρικές. Υπάρχει κάτι αδιόρατα αστείο στο να πιστεύεις και να μη διστάζεις να ομολογήσεις κιόλας (!) ότι η ύλη σου απευθύνεται σε αναπαραγωγικά όργανα και όχι σε εγκεφάλους, και να αναζητάς, έτσι, αναγνώστες με πυξίδα αυτό που πιστεύεις ότι ορίζει το φύλο τους και όχι αυτό που δικαιούνται και μπορούν να αντιληφθούν με το μυαλό τους. Στην περίπτωση των ανδρικών σάητ, αυτή η αντίληψη οδηγεί στη νοσηρή αλλά, πάντως, ιάσιμη και πλέον εντελώς παρωχημένη κωστοπουλική γελοιότητα. Στην περίπτωση των γυναικείων, φοβάμαι ότι η κατάσταση είναι σοβαρότερη.

Ουσιαστικά, αυτό που κάνουν τα αυτοαποκαλούμενα γυναικεία σάητ είναι ένας ιδιότυπος σεξισμός, που δεν γίνεται άμεσα αντιληπτός επειδή δεν είναι επιθετικός. Κατασκευάζουν μια θεματολογική δεξαμενή την οποία γεμίζουν σχεδόν αποκλειστικά με σαχλή και χαμηλού επιπέδου ύλη, και προσδίδουν σ’ αυτήν έμφυλο χαρακτήρα. Έτσι, η ακατάσχετη και επιδερμική φλυαρία για νύχια, μανό, τρέσες, κραγιόν και γκόμενους καταλήγει να θεωρείται βασικό υλικό γυναικείου προβληματισμού, ενώ από την έλλειψη οποιασδήποτε πνευματικής αναφοράς συνάγεται ότι αυτός ο προβληματισμός είναι και ο μόνος που μπορεί να ‘χει μια γυναίκα. Ή έστω ο μόνος που αναγνωρίζει ένα “γυναικείο” σάητ.

Φυσικά, τίποτα το μεμπτό δεν έχουν τα μανικιούρ και οι βαφές μαλλιών, ωστόσο η διαρκής και κατ’ αποκλεισμό ανώτερων προβληματισμών προώθησή τους κάτω απ’ την ομπρέλα του γυναικείου φύλου, -και μάλιστα με κακά, ανέμπνευστα κείμενα και φτωχή γλώσσα- καταδεικνύει μια μάλλον άδικη αντίληψη περί αυτού. Θεμιτές, δηλαδή, η έγνοιες του καλλωπισμού και οι συναφείς με αυτές, αλλά γιατί πρέπει (μόνο αυτές) να θεωρούνται αντιπροσωπευτικές του φύλου; Και με ποια αρμοδιότητα, εν πάση περιπτώσει, δικαιούται κανείς να ορίζει σε τι συνίσταται ένα φύλο και, διά της παραλείψεως, σε τι όχι; Αλήθεια, πιστεύει κανείς ότι το φύλο σου σε εντάσσει αυτόματα σε μια ομοιογενή ομάδα ατόμων με κοινά πνευματικά, ιδεολογικά και ηθικά γνωρίσματα;

Αν εμπιστευθούμε τον ηθογραφικό χάρτη που καταστρώνει ένα τυπικό γυναικείο σάητ, θα συμπεράνουμε ότι οι σύγχρονες γυναίκες ζουν για να καταναλώνουν και για να συζητούν την κατανάλωση αυτή, καθώς και ότι η πεζή αυτή διεργασία συντελείται με τον πλέον κοινότοπο τρόπο (χαζές ατάκες, στερεότυπα, γραφικοποίηση και αυτογραφικοποίηση). Η γυναίκα του γυναικείου σάητ είναι μια ματαιόδοξη κουτσομπολίτσα, μια ελαφρόμυαλη μικροαστή κοκέτα, που όταν δεν συναντά τον εαυτό της σε ανδροκεντρικές αφηγήσεις και κακογραμμένες στυλιστικές παραινέσεις, φτιάχνεται με άκαιρα quotes της Μαλβίνας Κάραλη και της Audrey Hepburn. Μια τερατογένεση που διαμορφώνει τη γυναίκα και την ιδέα αυτής σαν τηλεοπτική καρικατούρα, και της στερεί το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού μακριά από αγκυλώσεις και συντηρητικές νόρμες.

Επιστημονικά άρθρα, οικονομικές αναλύσεις, πολιτιστικές προτάσεις σπανίως υπάρχουν, και, αν τύχει να υπάρξουν, αποτελούν συντακτικό εξτραδάκι, αυτό το κάτι παραπάνω που προσθέτεις για όποιον μπει κατά λάθος στο σάητ ή για να προωθήσεις ένα συνεργαζόμενο, μη γυναικείο μέσο, που πραγματεύεται κάτι άλλο πέρα από μαλλιά, ζώδια και σεξουαλικές συμβουλές. Ο συγκαλυμμένος σεξισμός γίνεται τώρα ορατός: Οι γυναίκες έχουν μεν την ελευθερία να διαβάσουν ό,τι θέλουν στο διαδίκτυο (“προς θεού, είπαμε εμείς το αντίθετο;” θα έσπευδε να δικαιολογηθεί μια υπεύθυνη γυναικείου σάητ), αλλά στον χώρο που προσδιορίζεται ως γυναικείος θα βρουν, ως διά μαγείας, μόνο κομμωτηριακό υλικό φιλοτεχνημένο από μετριότητες για μετριότητες.

Η εξήγηση είναι απλή. Τα γυναικεία σάητ είναι καταρχήν και καταρχάς εμπορικά κατασκευάσματα. Online “μαγαζιά” δηλαδή, για να διαφημίζουν και να πουλάνε οι εταιρείες τα γυναικεία τους προϊόντα απευθείας στο target group τους. Κατανοητό, λοιπόν, να περιορίζουν οι συντάκτες την ύλη τους σε θέματα που θα προσελκύσουν κυρίως καταναλώτριες. Επειδή, όμως, γι’ αυτή τη δουλειά υπάρχουν και τα e-shops, το editorial θα έπρεπε να διακριθεί οντολογικά απ’ το advertorial και να διεκδικήσει εκ νέου την αυτονομία και τη σοβαρότητά του. Tο πρόβλημα δεν είναι απλώς αισθητικό, είναι ιδεολογικό και ηθικό, γιατί είναι διαφορετικό να τοποθετείς τα προϊόντα σου σε προσοδοφόρες θέσεις της αγοράς, από το να καλλιεργείς στο κοινό σου την πεποίθηση πως αποτελεί εμπορικό brand το ίδιο του το φύλο, παραμετροποιώντας μάλιστα το τελευταίο όπως σε συμφέρει (και επιτάσσει το γούστο σου).

Ο πιο επικίνδυνος ρατσισμός είναι αυτός που γεννάται, αναπαράγεται και αφομοιώνεται στους κόλπους των θυμάτων του, χωρίς αυτά να τον αντιλαμβάνονται. Προσοχή σ’ αυτούς που έρχονται να σε απελευθερώσουν από τα δεσμά σου, φορώντας σου παράλληλα χρυσές αλυσίδες.

 

 

Άρης Αλεξανδρής

What do you think?

0 points
Upvote Downvote

Total votes: 0

Upvotes: 0

Upvotes percentage: 0.000000%

Downvotes: 0

Downvotes percentage: 0.000000%