,

Ο φασισμούλης ως κίνημα αισθητικής στο πρωινό του Mega

Θα έλεγε κανείς ότι εν έτει 2015 θα ’πρεπε να ’χαμε ξεκαθαρίσει κάποιες βασικές εννοιολογικές στρεβλώσεις, όπως τη διαφορά μεταξύ προσωπικού γούστου και άποψης, ή της αισθητικής και του ανθρώπινου δικαιώματος. Ξέρετε, αναφέρομαι στο συμβιβασμό του δικαιώματος να μη σου αρέσει κάτι αισθητικά με την υποχρέωση σεβασμού εκείνων στους οποίους αρέσει. Θα έπρεπε δηλαδή να έχουμε μέχρι τώρα χωνέψει το εξής πανδύσκολο: Στη δημοκρατία, γίνεται να μη μας αρέσει το αισθητικό αποτέλεσμα του αυτοπροσδιορισμού ενός ανθρώπου, αλλά να υπερασπιζόμαστε το δικαίωμά του να αυτοδιατίθεται σύμφωνα με το γούστο του. Σοκαριστικό; Ε, οι στυλίστριες στο πρωινό του mega φαίνεται ότι δεν τα πάνε πολύ καλά με την ανωτέρω στοιχειώδη αρχή της δημοκρατίας -λογικό θα μου πείτε- γιατί αν τα πήγαιναν, μάλλον δεν θα ήταν στυλίστριες στο πρωινό του mega. Έτσι, λοιπόν, αποφάσισαν ότι “είναι θέμα καλαισθησίας” οι παχιές (κατά την κρίση τους) γυναίκες να μη φοράνε κάτι που θα προδώσει τα κιλά ή την κυτταρίτιδά τους, γιατί έλεος παιδιά, “ΕΧΟΥΝ ΔΕΙ ΠΑΧΙΕΣ ΚΟΠΕΛΕΣ ΝΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΜΕ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ ΣΟΡΤΣΑΚΙΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ!!!” Απαράδεκτο και επικίνδυνο για την κοινωνική ειρήνη, ομολογουμένως.

Ενημερωτικά, φίλες μου πανελίστριες, το προσωπικό σας γούστο δεν σας δίνει το ελεύθερο να αισθητικοποιείτε ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ των άλλων να εφαρμόζουν το δικό τους. Μιλήστε για τα ρούχα των άλλων, κοροϊδέψτε τα, κρίνετέ τα, αλλά μην ξανατολμήσετε να μας πείτε τι ΠΡΕΠΕΙ να φοράνε. Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά της αισθητικής διαφωνίας από τον ρατσισμό.

Εδώ το αίσχος: