,

“Μυτόγκες” και “Αυτάρες”: Κι αν είναι απολύτως ok ακριβώς έτσι όπως είναι; Το Go With the Flaw 2 κάτι τέτοιο φαίνεται να εννοεί.

Η νέα καμπάνια της Diesel είναι 1,5 λεπτό ποιοτικού, ψυχαναλυτικού μάρκετινγκ

Go With the Flaw 2: Λίγα λόγια για τη νέα γαμάτη καμπάνια της Diesel

Όχι, το Go With the Flaw 2 της Diesel δεν προσφέρεται ως μια ακόμη αφορμή να τα βάλουμε με την “κακή” βιομηχανία της μόδας και τα “νοσηρά” της πρότυπα (που, τι έκπληξη, τα σπάει η Diesel προβάλλοντας την εναλλακτική ομορφιά, woohoo). Αυτή θα ήταν μια πρώτη και αρκετά επιδερμική προσέγγιση.

Η καινούργια καμπάνια της Diesel, ή μάλλον το δεύτερο κεφάλαιο της ήδη τρέχουσας Go With the Flaw, λέει κάτι άλλο. Τα “ψεγάδια” είναι εκεί και θα είναι πάντα εκεί. Είναι αναπόδραστα κομμάτια της ζωής, όπως κάθε τι άλλο που δεν επιλέγουμε, δεν μας ενθουσιάζει, αλλά δεν περιέχει και κάτι εγγενώς κακό βρε παιδί μου. Τόσο φυσικά όσο και όλα τα προτερήματά μας, αθροισμένα.

Μήπως, λοιπόν, μετά από αιώνες αυτομαστιγώματος και self-loathing, μήηηηπως λέω, ήρθε η στιγμή να εξετάσουμε το ενδεχόμενο τα “ψεγάδια” να μην είναι τελικά ψεγάδια; Μήπως το μόνο ψεγάδι εν προκειμένω είναι η εμμονή μας με το να βαφτίζουμε ψεγάδι ό,τι παρεκκλίνει απ’ τη μονοδιάστατη και μπανάλ αντίληψή μας περί ωραίου;

Ναι ναι, ξέρω τι θα μου πείτε. Τότε γιατί η Diesel (και η κάθε Diesel) χρησιμοποιεί μοντέλα, δηλαδή άτομα με χαρακτηριστικά που παραπέμπουν μόνο στο παραδοσιακά όμορφο; Πού είναι οι χοντροί, πού είναι οι κοντοί, πού είναι οι γυναίκες με κυτταρίτιδα, πού είναι όσοι φέρουν γνωρίσματα που έχουμε όλοι χωνέψει εξ απαλών ονύχων ως ελαττώματα;

Η απάντηση είναι “στο σπίτι τους”. Γιατί όλοι αυτοί αποτελούν την πλειοψηφία. Η βιομηχανία της μόδας χρησιμοποιεί και θα χρησιμοποιεί μοντέλα όχι επειδή είναι καλύτερα ή ομορφότερα από τον μέσο όρο, αλλά επειδή είναι διαφορετικά από τον μέσο όρο. Και όταν πουλάς ένα προϊόν, εμπνέεις τον καταναλωτή να ονειρευτεί το διαφορετικό και σπάνιο, αυτό που μάλλον δεν έχει. Δεν τον παρακινείς να κατακτήσει κάτι που του μοιάζει (με τον ίδιο τρόπο που οι διαφημίσεις σαμπουάν δείχνουν φίνο μαλλί κομμωτηρίου και όχι άλουστο καθημερινό κότσο. Χωρίς αυτό να σημαίνει κάτι κακό για τον κότσο, ε;).

Το κάθε τι εξυπηρετεί τον σκοπό του, η μία κατάσταση δεν αποκλείει την άλλη, ούτε την αποθεώνει ούτε την καβαλάει. Ο κανόνας συνυπάρχει με την εξαίρεση -όπου κι αν πιστεύει ο καθένας πως ανήκει. Τα πρότυπά μας (άραγε υπάρχει όντως αυτό το πράγμα;) τα επιλέγουμε μόνοι μας. Είναι στο χέρι μας να επιλέξουμε τα σωστά (δηλαδή αυτά που δεν μας κάνουν να νιώθουμε άσχημα με τον εαυτό μας) ή να μην επιλέξουμε καθόλου.

Α, νομίζω έχει σημασία να σταθούμε λίγο στην τέλεια φάτσα του μικρού στο τέλος. Τα μεγάλα αυτιά και η μύτη δεν είναι κάποια εκδίκηση της μοίρας στους γονείς του που τα απαρνήθηκαν, ούτε μνησίκακη μομφή στις πλαστικές γενικά. Είναι μια τρανή απόδειξη ότι τα πάντα είναι θέμα προοπτικής, συμβολισμού και perception. Αν έχεις πείσει τον εαυτό σου -πάντα με τη βοήθεια της καταπιεστικότατης κοινωνίας μας- πως το “ψεγάδι” είναι ψεγάδι, ψεγάδι θα παραμείνει. Μέχρι ν’ ανοίξεις λίγο το μυαλό σου, ελάχιστα, όσο χρειάζεται για να χωρέσει η υποψία έστω, πως εσύ αποφασίζεις τι είναι τι.