, ,

Έμπαινες; Η νέα, cringeworthy καμπάνια των Goody’s μοιάζει να ‘χει φτιαχτεί από καλαμπουρτζή μπάρμπα που κάθεται μόνο με τη νεολαία

Δεν έμπαινες που δεν έμπαινες στα Goody’s, τώρα δεν θα ξαναμπείς ποτέ

Έμπαινες; Η νέα καμπάνια των goody's είναι πιο σιχαμένη κι απ' το φαγητό τους

Από τότε που φτιάχτηκαν τα social media, οι τεμπέληδες διαφημιστές θεώρησαν ότι έκαναν την τύχη τους (και εν μέρει την έκαναν, όντως). Μα να καθίσουν να σκεφτούν δική τους ιδέα; Να συλλάβουν και να χτίσουν μόνοι τους πρωτότυπο κόνσεπτ;

Μα γιατί να το κάνουν αυτό όταν υπάρχει το facebook;

Για να καταθέτουν χιλιάδες άτομα καθημερινά τζάμπα τις ιδέες τους online και να τις κάνουν viral, κάποιος λόγος θα υπάρχει. Κι αυτός δεν θα μπορούσε να είναι άλλος, από τη διακαή τους επιθυμία να ελαφρύνουν τον εργασιακό φόρτο των διαφημιστικών. Προφανές βρε παιδιά!

Έτσι, το παίδεμα του μυαλού έδωσε τη θέση του στο σχήμα ‘πόδια στο γραφείο-φραπεδάρα-τσιγαρούμπα-καλαμπουρέησον ρε μλκ’, και τα διαδικτυακά trends γέμισαν τις διαφημιστικές καμπάνιες με το κόντεντ που τους έλειπε. Δωρεάν, εμπορικό, πανεύκολο.

Και εκτρωματικό:

Αυτό που δεν υπολόγισαν οι διαφημιστικές διάνοιες που κατακλέβουν τα social media, είναι ότι το ίντερνετ αποτελεί ζωντανό όργανισμό με κύτταρα που γεννιούνται και πεθαίνουν μέσα σε λίγες ώρες. Ό,τι είναι trending σήμερα στο facebook και στο twitter, αύριο θα είναι ήδη old news. Η αναπαραγωγή ενός buzzword 2 χρόνια μετά την κυκλοφορία του δεν είναι απλά ανεπίκαιρη, όμως. Είναι και θλιβερή. Μοιάζει σα να προσπαθεί ο μπάρμπας σου απ’ το χωριό να φανεί κουλ στους νεολαίους λέγοντας άχα καλό, ε.

Παράλληλα, οι δαιμόνιοι μαρκετίστες του φραπέ δεν υπολόγισαν και κάτι άλλο: Το γεγονός ότι κάτι υπήρξε για πέντε λεπτά δημοφιλές στο νεανικό κοινό (τι μύθος πια κι αυτό το κοινό!) στο οποίο μάταια προσπαθούν να στοχεύσουν, δε σημαίνει ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΚΑΛΟ. Ούτε βέβαια ότι το “νεανικό κοινό” το βρίσκει cool και ταυτίζεται απαραίτητα με αυτό. Μπορεί να είναι απλώς μια viral μπούρδα. Δεν σημαίνει ότι ο 20χρονος θα την κάνει και σημαία του.

Σκεφτείτε τώρα τι γίνεται, όταν δεν πρόκειται απλά για μια ατάκα από τις πολλές λούμπεν κι αναλώσιμες (σαν αυτό το εμετικό ‘δεν κρίνω’, που έκλεψε τις προάλλες ο Λιάγκας), αλλά για το ‘Έμπαινα’ που έχει ξεκάθαρα και μόνο σεξουαλικό (και, ας είμαστε ειλικρινείς, κάπως σεξιστικό) περιεχόμενο. Το να τη χρησιμοποιείς για να διαφημίσεις burgers -κολλώντας την όμως σε πραγματικά άτομα και δη μειονοτικά!- δεν θυμίζει απλά τον παλιμπαιδίζοντα θείο σου. Θυμίζει τον γλοιώδη θείο που φοβάσαι να μείνεις μαζί του σε ένα δωμάτιο. Είναι γελοίο και σιχαμένο. Και, ναι, θανατώνει και το τελευταίο ψήγμα χιούμορ που μπορεί κάποτε να κουβάλαγε η ατάκα.

Εν τω μεταξύ, η καμπάνια (παρά την εικαστική της αρτιότητα) δεν είναι καν σύγχρονη για να της αναγνωρίσουμε τουλάχιστον ένα προοδευτικό edge. Το σκεπτικό της είναι τάχα μου να συμπεριλάβει μειονότητες (κάποιος στο brainstorming θα ανέφερε τη λέξη inclusiveness) και να θίξει και δυο-τρία κακώς κείμενα (εμμέσως, μη μας κράξουνε κιόλας τα καγκούρια που θέλουμε να εντυπωσιάσουμε), αλλά το αποτέλεσμα είναι μια παρέλαση καρικατούρας και στερεοτύπων, με τη βεβιασμένη σφραγίδα μίας ατάκας (Έμπαινες;) η οποία, πώς να το κάνουμε, δεν κολλάει εκεί που θέλουν να κολλήσει. Σόρι, αλλά το δόλιο το Έμπαινες έχει αμιγώς σεξουαλική σημασία. Δεν μπορεί να σημαίνει με το ζόρι “την έμπαινες σε κάποιον” (με την έννοια του κοντράρω π.χ) επειδή έτσι βολεύει το σκριπτ.

Αντιλαμβάνεστε την απληστία, ε; ΚΑΙ θέλουν να χρησιμοποιήσουν κακή, κλεμμένη ατάκα για το τζέρτζελο, ΚΑΙ θέλουν να τη χρησιμοποιούν λάθος (τι λέγαμε πιο πάνω για τον μοντέρνο μπάρμπα;)

Α, προσέξτε εδώ ένα ενδεικτικό διαμαντάκι περί στερεοτύπων:

“Σ’ αυτούς εδώ τους τύπους έμπαινες;” αναρωτιέται η φωνή της διαφήμισης όταν αυτοί φαίνονται badass αλάνια που γαμούν και δέρνουν.

“Μπες άφοβα!” απαντάει αμέσως μετά, όταν φανερώνεται ότι το αλάνι είναι queer με μπλούζα μικρό μου πόνυ! To πιάσατε; Στους στρέητ δεν μπαίνουμε, στις αδερφές όμως μπαίνουμε φουλ μαλάκα μου να ουμ *χχχφφφτς σκάει ροχάλα στο πεζοδρόμιο*

Φίλοι φωστήρες των διαφημιστικών,

θέλετε μια συμβουλή; Την επόμενη φορά που θα θελήσετε να πιάσετε το “νεανικό πνεύμα”, κουνήστε λίγο το κεφάλι και αυτοχαστουκιστείτε. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Δεν εννοώ το κεφάλι σας, εννοώ το νεανικό πνεύμα. Οι νέοι δεν είναι ούτε εξωτικά πουλιά ούτε χαρακτήρες sitcom. Είναι κανονικοί άνθρωποι που θα εκτιμήσουν μια καλή ιδέα όπως όλοι οι άλλοι. Η μίμηση και η πόζα κάνουν μπαμ και ενοχλούν.


Κι ενώ εδώ συμβαίνει αυτό, την ίδια μέρα κάπου αλλού βγαίνει αυτό

Τι να πεις, εμένα ούτως ή άλλως τα McDonald’s μου άρεσαν πάντα