,

Altered Carbon: Το φτωχό ξαδερφάκι του Blade Runner που κανείς δεν ζήτησε να γνωρίσει

Το Netflix προσπάθησε, αλλά αυτή τη φορά δεν τα κατάφερε

Μερικές κουβέντες για το νέο sci-fi δημιούργημα του Netflix, Altered Carbon

Το τράβηγμα της μόδας από τα μαλλιά, η επαναλαμβανόμενη κι ανέμπνευστη υιοθέτηση ενός ορισμένου προτύπου, οδηγεί πάντα σε ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα: Στον εκφυλισμό. Στο τέλος σκυλοβαριέσαι την εκάστοτε μόδα, όχι επειδή έχει απαραίτητα κάτι κακό, αλλά επειδή έχει ταλαιπωρηθεί τόσο από τις αναπαραγωγές της εδώ κι εκεί, που δεν θες να τη βλέπεις άλλο μπροστά σου. Έχει πια χάσει αυτό το κάτι που στην αρχή σε ερέθιζε. Τη βαριέσαι. Κάτι τέτοιο μου συνέβη με τη μόδα της “δυστοπίας” χάρη στο Altered Carbon.

Σε ένα δυστοπικό hi tech μέλλον (οποία πρωτοτυπία), η φτώχεια έχει φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη και ο πλούτος έχει συγκεντρωθεί στα χέρια ελάχιστων και διεφθαρμένων. Όμως ένα πρόβλημα έχει οριστικά λυθεί. Ο θάνατος. Χάρη σε μια επαναστατική τεχνολογία, η συνείδηση του ανθρώπου αποθηκεύεται ολόκληρη σε ένα τσιπάκι (το περίφημο stack), το οποίο μεταφέρεται από σώμα σε σώμα, νικώντας τη φυσική φθορά και κατακτώντας την αιωνιότητα. Κάτι σαν το horcrux του Voldemort δηλαδή. Φτωχοί και πλούσιοι μπορούν πια να παρατείνουν επ’ άπειρον την ύπαρξή τους – ο καθένας βέβαια υπό εντελώς διαφορετικές προδιαγραφές ποιότητας.

Ακόμη όμως και η αθανασία δεν είναι αρκετή για να νικήσει τις ταξικές διαμάχες και να κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους. Η νέα τεχνολογία αποδεικνύεται όπλο στα χέρια των οικονομικά ισχυρών, με το οποίο αυτοί ενισχύουν ακόμη περισσότερο τη θέση τους, εξουσιάζουν τους αδύναμους και χειραγωγούν κάθε θεσμό του ιδιότυπου κράτους στο οποίο διαδραματίζεται η ιστορία (ένα είδος προτεκτοράτου, αγνώστου πατρός). Βρήκαμε, λοιπόν, τους “κακούς” της υπόθεσης, κι αυτοί είναι απλοϊκά και ξάστερα “οι πλούσιοι”.

Ο πρωταγωνιστής, Takeshi Kovacs (Joel Kinnaman), είναι ένας επιδέξιος κι επικίνδυνος πολεμιστής-επαναστάτης, που το προτεκτοράτο είχε βάλει σε καταστολή για πολλά χρόνια, θανατώνοντας το σώμα κι αποθηκεύοντας τη συνείδησή του για μελλοντική χρήση. Μέχρι που ένας ζάμπλουτος παράγοντας του προτεκτοράτου αποφασίζει να τον “αναστήσει” σε ένα καινούργιο σώμα, προκειμένου να του αναθέσει μιαν αποστολή. O Takeshi ξυπνάει στο νέο του σώμα, και ακροβατώντας ανάμεσα στο τραυματικό παρελθόν και το δυσοίωνο μέλλον του, ψάχνει δολοφόνους, υπερασπίζεται αθώους, αποκαλύπτει πλεκτάνες και κάνει πάρα πολύ σεξ.

Το Altered Carbon είναι ένα sci-fi θρίλερ που θα ήθελε πολύ να καταξιωθεί ως στενός συγγενής του Blade Runner, αλλά καταλήγει ατυχώς να θυμίζει μακρινό ξαδερφάκι του με μιμητικές τάσεις, αν όχι πορνογραφική του παρωδία. Παρ’ όλες τις αισθητικές τους ομοιότητες και παρά το ιλιγγιώδες μπάτζετ του Altered Carbon, η βασική διαφορά τους είναι μία -και αποτελεί και τον ουσιαστικό λόγο που το Altered Carbon είναι τελικά μια κακή σειρά: Η έλλειψη φιλοσοφικής βάσης, η απουσία μίας αξίας που να διατρέχει τον σκελετό του έργου.

Στα δέκα επεισόδια της σειράς, παρακολουθούμε την τεχνολογία να γιγαντώνεται όσο πιο εντυπωσιακά γίνεται, καρικατούρες να μοιράζουν και να δέχονται ξύλο όσο πιο γραφικά γίνεται, χαρακτήρες και θρησκείες να διαφθείρονται όσο πιο προβλέψιμα γίνεται, αλλά αυτό που δεν βλέπουμε μέσα σε όλο αυτό είναι το πνεύμα του διαχρονικού ανθρώπου. Πραγματικό συναίσθημα και πραγματική λογική, τις σταγόνες αλήθειας που δένουν τον σουρεαλισμό του έργου με τον ρεαλισμό όσων το παρακολουθούν. Όχι εύπεπτη φιλοσοφία για τις μάζες μέσω γενικόλογων τσιτάτων. Το υπαρξιακό άγχος του Roy Batty αντ’ αυτής.

Προσπερνώ το αδύναμο σενάριο που τεντώνεται-τεντώνεται αλλά δεν οδηγεί πουθενά, τις αβαθείς ερμηνείες σαπουνόπερας (και δωσ’του γούρλωμα ματιού κι έξαλλο παίξιμο) και τους (ακούσια) αστείους διαλόγους, και στέκομαι στο πιο αξιοπρόσεκτο από τα αρνητικά στοιχεία του Altered Carbon. Το γυμνό του! Ναι, είναι εικαστικά άψογο και σέξι, αλλά παράλληλα τόσο επιτηδευμένο και κραυγαλέο που καταντάει κενό περιεχομένου. Δεν περικλείει αισθησιασμό, δεν εξυπηρετεί σε κάτι το σενάριο (το ποιο;), δεν διαδραματίζει συμβολικό ρόλο, απλώς μοστράρεται με τη λογική της τσόντας για να εξαγάγει, εκβιαστικά, ενδιαφέρον από ένα κατά τ’ άλλα ανιαρό θέαμα. Και είναι τόσο συχνό κι αχρείαστο που σε φέρνει σχεδόν σε αμηχανία. Τι περίεργο που το 2018 κάποιος πίστεψε ότι θα αποσπάσει συμπάθεια με μια τόσο παλιακή τακτική!

Καταληκτικά: Ωραία η φαντασία, ωραία η επίδραση του παρελθόντος στο παρόν και ωραία η προσπάθεια της Laeta Kalogridis να μεταπλάσει δημιουργικά το σύμπαν του Blade Runner για μια mainstream πλατφόρμα όπως το Netflix. Όμως καμιά φορά πρέπει να σκοτώνεις τα είδωλά σου αν θες να φτιάξεις κάτι δικό σου που να ’χει λόγο ύπαρξης και να βλέπεται.


Άρης Αλεξανδρής