,

American Crime Story: The Assassination of Gianni Versace – Ένα πικρό μα σατανικά επίκαιρο θρίλερ

Cunanan θα ακούτε και θα τρέχετε

The Assassination of Gianni Versace: American Crime Story ή αλλιώς μια ευκαιρία για να γνωρίσετε τον απόλυτο villain του 2018

Ήδη από τα πρώτα επεισόδια του The Assassination of Gianni Versace: American Crime Story, μπορεί κανείς να διακρίνει ένα θεμελιώδες πρόβλημα. Την έλλειψη πραγματικών στοιχείων. Παρ’ ότι τυπικά λυμένη, η δολοφονία του Gianni Versace (Édgar Ramirez) από τον Andrew Cunanan (Darren Criss) παραμένει ένα εξαιρετικά ομιχλώδες θέμα, για το οποίο πέρα από τα βασικά δεν γνωρίζουμε τίποτα άλλο με βεβαιότητα. Τα κίνητρα, οι συνθήκες, οι σχέσεις των εμπλεκόμενων και όλα τα παρελκόμενα πλέουν επί δύο δεκαετίες σε μια θάλασσα εικασίας, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο εύστοχης, αλλά σε κάθε περίπτωση ανεξακρίβωτης.

Πώς μπορεί να σταθεί, λοιπόν, μια σειρά που πραγματεύεται ένα αληθινό γεγονός, ενώ το κατέχει ελάχιστα;

Σε γενικές γραμμές, έχει γίνει πολύ καλή δουλειά. Το σενάριο ακροβατεί μεταξύ αλήθειας, πιθανολογίας και μύθου αρκετά επιδέξια, χωρίς να ενδίδει σε ευκολίες με στόχο είτε να γίνει πιο ενδιαφέρον είτε να κάνει pr και να αποφύγει μηνύσεις. Στο τέλος μένει ένα μείγμα που προσεγγίζει την πραγματικότητα ικανοποιητικά (όπως αυτή εγγράφεται σε σοβαρά ρεπορτάζ, αστυνομικές αναφορές κ.λπ.) και εξερευνά τα πιο γνωστά υποθετικά σενάρια μακριά από ακραίους κιτρινισμούς.

Ενδεικτικά: Η σχέση του Gianni με τον Andrew δεν διαψεύδεται (όπως ενδεχομένως θα ήθελε η οικογένεια του πρώτου), αλλά παρουσιάζεται σεμνά, ως απλή γνωριμία – ικανή ωστόσο να ερεθίσει τον προβληματικό ψυχισμό του δεύτερου. Η Donatella (Penélope Cruz) απεικονίζεται περίπου όπως τη φανταζόμαστε, το ίδιο και η κακή σχέση της με τον σύντροφο του Gianni, Antonio D’ Amico (Ricky Martin), αλλά σε καμία περίπτωση ως βλαχοκαρικατούρα (όπως ενδεχομένως θα ήθελαν τα διψασμένα για απλουστευτικά memes μάτια των τηλεθεατών). Ευαίσθητα θέματα όπως οι φημολογούμενες ασθένειες (aids, καρκίνος), οι σχέσεις του Andrew με τα προηγούμενα θύματά του, οι σχέσεις μεταξύ των θυμάτων, ενδοοικογενειακές καταστάσεις κ.λπ. αγγίζονται ακροθιγώς και με υπονοούμενα, ευτυχώς όχι ως επιβεβαιωμένα γεγονότα. Γενικά, όποιος θέλει να το καταλάβει, εύκολα καταλαβαίνει πως η σύγχυση που πλανάται στον αέρα δεν είναι καθόλου τυχαία. Το σενάριο λειτουργεί ως αγωγός της αμφιλεγόμενης πραγματικότητας.

Μοιραία, μιας και οι πληροφορίες για το έγκλημα είναι μετρημένες (ήταν έγκλημα πάθους; Ήταν στιγμιαία εκτόνωση ενός ψυχασθενούς με μεγάλο Εγώ;) το βάρος πέφτει στην πιο ενδιαφέρουσα πτυχή του ζητήματος. Σ’ αυτόν που το γέννησε, τον Andrew Cunanan.

Το ενδιαφέρον για τον Cunanan είναι διττό:

Από τη μία έχουμε την ειδεχθή εγκληματική του φύση, την πιο κινηματογραφική του δηλαδή πλευρά, που ως ανεξέλεγκτο ψυχοπαθή τον διακρίνει από εμάς. Θέλεις να δεις ποιον θα βγάλει από τη μέση και πώς, τον μισείς που είναι τόσο σατανικός αλλά θέλεις να συνεχίσεις να τον μισείς, απολαμβάνοντας τη διαστροφή του σχεδόν πορνογραφικά. Κι από απόσταση ασφαλείας, βέβαια. Από αυτή τη σκοπιά, ο Andrew Cunanan είναι μια φιγούρα φανταστική, που προσφέρει ένα εξωφρενικό θέαμα σα να μην υπήρξε ποτέ.

Η άλλη του όμως πλευρά, η λιγότερο ιδιάζουσα αλλά περισσότερο ρεαλιστική, είναι εκείνη της προσωπικότητας κάτω από το ρούχο του εγκληματία. Αυτή που τον καθιστά τραγικό σύμβολο ενός γνώριμου κι εντελώς επίκαιρου τύπου ανθρώπου (τι κι αν πέρασαν είκοσι και πλέον χρόνια από τη δολοφονία του Versace!). Ο Cunanan εκτός από εγκληματίας είναι ένας άνθρωπος της εποχής του, ένα παράδειγμα φρικιαστικής ακρίβειας για το πώς η σύγχρονη κουλτούρα εκτρέφει τέρατα και δηλητηριάζει συνειδήσεις στο όνομα ενός αμερικάνικου ονείρου, που στην πραγματικότητα δεν είναι ούτε αμερικάνικο ούτε όνειρο, αλλά νοσηρή μεγαλομανία μεταμφιεσμένη σε οικουμενικό ιδανικό. Ο Cunanan ήθελε να ξεχωρίσει για να ξεχωρίσει. Η παθολογική του φιλοδοξία δεν είχε αντικείμενο και αιτία, ήταν μία μανία καταξίωσης κενή περιεχομένου. Το καύσιμο των social media πριν τα social media!

O Gianni Versace ήταν όπως όλα δείχνουν μια αξιαγάπητη ιδιοφυία, η δολοφονία του ένα σοκαριστικό συμβάν που με τα χρόνια απέκτησε μυθικές διαστάσεις (μέχρι και για εμπλοκή της μαφίας μιλάνε κάποιοι), αλλά ακόμη μεγαλύτερη ιστορία από αυτόν είναι ο κόσμος απ’ τον οποίο προήλθε ο δολοφόνος του. Γιατί η μαξιμαλιστική βίλα στο Miami μετά από κάποιον όροφο πιάνει οριστικό ταβάνι, αλλά τα όνειρα όσων βρίσκονται στο περιθώριο και τη φθονούν, δεν έχουν τέρμα. Κι αν ποτέ βρουν το τέρμα τους, απλώς μεταμορφώνονται σε μπάλες κατεδάφισης.

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η απίθανη αυτή ιστορία είναι ένα αρχετυπικό αφήγημα ταξικής πάλης.

Ο φτωχός και καταφρονεμένος παίρνει με τον βιαιότερο τρόπο το αίμα του πίσω από τον επιτυχημένο πλούσιο. Η αλήθεια όμως είναι ότι ο Andrew Cunanan δεν ήθελε να ανατρέψει τον Gianni Versace. Σαν real life παραλλαγή του Talented Mr. Ripley, ήθελε τον θαυμασμό, τη δόξα, την ίδια του τη θέση. Στην ουσία, ήθελε να γίνει αυτός, αλλά δεν έμαθε ποτέ ότι στη ζωή δεν αρκεί να θέλεις. Πρέπει και να μπορείς.

Αν το The Assassination of Gianni Versace περιέχει κάποιο ηθικό δίδαγμα, αυτό αποτυπώνεται σε μια από τις τελευταίες σκηνές του τελευταίου επεισοδίου. Τα πάντα έχουν τελειώσει, ο Gianni και ο Andrew είναι πια στάχτες. Ο θάνατος τούς έκανε επιτέλους ίδιους! Με μια μικρή διαφορά. Η τεφροδόχος του Gianni βρίσκεται στα χέρια της αδερφής του, που κοιτώντας το έμβλημα της αυτοκρατορίας του συγκινημένη, χάνεται μέσα του και γίνεται ένα με τον αδερφό της. Οι στάχτες του Andrew βρίσκονται σ’ ένα απρόσωπο μαυσωλείο ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλες, εκεί όπου ποτέ κανείς δεν θα τις αναζητήσει. Αυτή η μικρή διαφορά είναι τελικά η μεγαλύτερη διαφορά του κόσμου. Σημασία έχει να σ’ αγαπούν.

Άρης Αλεξανδρής