,

Sharp Οbjects, δηλαδή η ανατομία του χρόνου

Sharp Objects, το HBO έκανε πάλι το θαύμα του

Κάτω από ένα παχύ πέπλο λήθης, όψιμης εξιδανίκευσης και κατά συνθήκην ψεύδους, κρύβεται αμήχανο ένα φάντασμα που όλοι ανεξαιρέτως σέρνουμε στον διάβα μας. Η παιδική ηλικία. Υπάρχει κάτι πολύ περίεργο σχετικά μ’ αυτή την περίοδο της ζωής. Είτε την προσεγγίζεις ως ρομαντικό θραύσμα χαμένου χρόνου σαν τον Προυστ, είτε ως ένα ατελείωτο τραύμα, δεν την κατέχεις ποτέ πλήρως. Πάντα κάτι σου διαφεύγει. Στην ουσία, είναι αδύνατο να γνωρίζεις πού αρχίζει η αλήθεια και πού τελειώνει το ψέμα της. Κι όμως, η παιδική ηλικία είναι το στίγμα σου, σε καθορίζει όσο τίποτα, κι αντί να μείνει κάπου εκεί κοντά για να την παρατηρήσεις όσο θες με την ησυχία σου, εξατμίζεται κι αφήνει πίσω της μόνο σπασμένες, καλειδοσκοπικές εικόνες και εικασίες. Το Sharp Objects καταπιάνεται με το αίνιγμά της σε συνθήκες ψυχολογικού/αστυνομικού θρίλερ και πετυχαίνει μια αντιδημοφιλή αποκάλυψη.

H δημοσιογράφος Camille Preaker (Amy Adams) επιστρέφει στη μικρή πόλη απ’ όπου κατάγεται, για να ερευνήσει την άγρια δολοφονία δύο κοριτσιών. Πέρα όμως από το μυστηριώδες έγκλημα, στo αφιλόξενο Wind Gap την περιμένουν ο ζόφος της τοπικής κοινωνίας, η αλλόκοτη μητέρα της και επίμονες παιδικές αναμνήσεις ανακατεμένες αξεδιάλυτα με δαίμονες που τη βασανίζουν μέχρι σήμερα. Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Gillian Flynn, το Sharp Objects σου φυτεύει από την πρώτη στιγμή την υποψία πως κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Στην πορεία της ιστορίας η υποψία δικαιώνεται, και όσοι έχουν ανοιχτά τα μάτια τους καταλαβαίνουν πως η αιχμή της αφήγησης υπερβαίνει το σενάριο και διαπερνά την πραγματικότητα με τρόπο που συνήθως μας αρέσει να αγνοούμε. Το Sharp Objects είναι πολλά περισσότερα από μια συναρπαστική σειρά μυστηρίου. Και, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν είναι απλώς τηλεόραση.

Η μητρότητα δεν σε κάνει αγία, η οικογένεια δεν είναι κατ’ ανάγκην καταφύγιο, η επαρχία μπορεί να σε φάει ζωντανό και η παιδικότητα δεν σε θωρακίζει από κανένα κακό. Παραδεδεγμένες βεβαιότητες αμφισβητούνται με αγανάκτηση κι αυθάδεια για να τονιστεί η αφανής αλήθεια: Ο κόσμος είναι φτιαγμένος μεταξύ άλλων και από πολύ σκάρτα υλικά. Κάποια από αυτά στηρίζουν και το δικό μας σπίτι.

Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι το πρίσμα μέσα από το οποίο η Gillian Flynn με τις λέξεις της και ο Jean-Marc Vallée (Big Little Lies) με τις πυρετικές εικόνες του, αποτύπωσαν το θέμα. Ο χρόνος. Σαν σπειροειδής κατασκευή στην οποία το μυαλό κόβει επαναλαμβανόμενες βόλτες μπρος-πίσω, κρύβει την αλήθεια κατακερματισμένη ενώ η συνείδησή μας την ανακαλεί σε δόσεις, κολοβή, αλλοιωμένη, επαυξημένη, αλλά ποτέ αμιγή. Η συναρμολόγησή της είναι μια διαδικασία που μπορεί να πάρει χρόνια – αλλά το χειρότερο είναι πως ακόμα κι αν πετύχει, το αποτέλεσμα δεν είναι βέβαιο πως θα μας συμφέρει. Κανείς δεν έχει τα κότσια και την αντοχή να αντιμετωπίσει όλα όσα τον απαρτίζουν με ειλικρίνεια. Στο τέλος, η πολλή αλήθεια μπορεί να βλάπτει κιόλας. Ίσως έχει δίκιο ο χρόνος που τη φιλτράρει τόσο αμείλικτα.

Για την ιστορία, το Sharp Objects δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς την Amy Adams και την Patricia Clarkson που (με τρόπο που πρέπει να αρχίσει να αντιγράφεται κάπως και από άλλους) απέδειξαν ότι το καλύτερο δράμα παράγεται χωρίς δράματα και η πιο στοιχειωτική ανατριχίλα χτίζεται σιγά σιγά και με ήπιους τόνους.

Άρης Αλεξανδρής