, ,

Press: Ένα εντατικό μάθημα δημοσιογραφίας

“Information? Information is nothing. I’m all about the story.”

Press, μια σειρά του BBC σαν δημοσιογραφικό μάθημα

Από τη στιγμή που βγαίνει από το καβούκι του, είναι μαθηματικά βέβαιο πως ο άνθρωπος θα βρεθεί κάποια στιγμή αντιμέτωπος με το δίλημμα ηθικής-ανηθικότητας. Το ίδιο δίλημμα θα συνεχίσει να συναντάει σε όλες τις φάσεις της ζωής του, όχι πάντα ξεκάθαρο και βολικά ασπρόμαυρο. Είναι πολλές οι ενδιάμεσες καταστάσεις και οι περιπλοκές που με τον τρόπο τους θα το μεταμφιέσουν και θα δυσχεράνουν τη διαχείρισή του. Το Press καταπιάνεται με την αρχετυπική σύγκρουση ακεραιότητας-διαφθοράς στο πεδίο εκείνο όπου η μάχη μαίνεται πιο αδυσώπητη απ’ οπουδήποτε αλλού. Στην εμπόλεμη ζώνη των Media.

Η Post και η Herald είναι δύο εφημερίδες με εντελώς διαφορετική φιλοσοφία, αισθητική και προσέγγιση της δημοσιογραφίας. Η πρώτη, σκανδαλοθηρική, χωρίς φραγμούς και με άπειρους οικονομικούς πόρους, κυνηγάει την είδηση και το κέρδος με κάθε μέσο. Η δεύτερη, ιδεαλιστική, μικρότερης εμβέλειας και αφοσιωμένη στο ρεπορτάζ, μάχεται να επιβιώσει σε έναν κανιβαλιστικό κόσμο κατάπτωσης των αξιών, που κατακλύζεται από fake news.

Ο εκδότης της Post, Duncan Allen (Ben Chaplin) απεικονίζεται ως αδίστακτος αλαζόνας, ένα πανίσχυρο σύμβολο των απανταχού alpha males που χρησιμοποιούν την εξυπνάδα σε συνδυασμό με την εξουσία τους για να βγάλουν χρήματα και να παγιώσουν την επιδραστικότητά τους. Το πώς διαφθείρει και διαφθείρεται δεν τον απασχολεί, γιατί η μέθη του κυνισμού του παράγει μονίμως δικαιολογίες για τα αίσχη που το lifestyle του γεννά. Τι κι αν τα εξώφυλλά του συκοφαντούν, κακοποιούν κόσμο και διασπείρουν μίσος; Ο Duncan Allen έχει έναν μαγικό τρόπο όχι μόνο να απεκδύεται την ευθύνη του αλλά να τη μεταθέτει σε άλλους (κατά προτίμηση πέρα από τον δικό του κόσμο).

Η Holly Evans (Charlotte Riley) είναι η news editor της Herald. Ταλαντούχα, ισχυρογνώμων και “άρρωστη” με τη δημοσιογραφία ως λειτούργημα, εμφανίζεται ως το αντίπαλο δέος του Duncan.

Στην πορεία, οι δυο τους θα συγκρουστούν, μαζί και οι εφημερίδες τους, και ευτυχώς η αντιπαράθεσή τους δεν θα είναι όσο απλοϊκή μοιάζει η περιγραφή των όσων εκπροσωπούν ηθικά και ιδεολογικά. Κι αυτό, επειδή το Press καταφέρνει να αναπαραστήσει την αντίθεση ιδεών όπως είναι, δηλαδή σαν μια σύνθετη πολυπαραγοντική διαφωνία που δεν εξαντλείται σε ένα αναγωγιστικό “αυτός είναι κακός, αυτή είναι καλή” και τέλος. Αντίθετα, αυτό που μένει είναι πως στην πραγματικότητα η ευθυγράμμιση με την ηθική είναι διαρκής και άνισος αγώνας που ουσιαστικά δεν βγάζει ποτέ καθαρό κι άμεμπτο νικητή.

Ακόμη και οι κίτρινοι δημοσιογράφοι, έχουν στιγμές ηθικής διαύγειας, που ξέρουν ότι αυτό που κάνουν δεν είναι τυπικώς ορθό, που σιχαίνονται το πετσί τους, κι όμως παραμένουν εκεί που είναι γιατί τα ιδανικά τους σκύβουν αναγκαστικά το κεφάλι στην πρακτική ανάγκη τους. Στο τέλος της ημέρας, η υψηλή αναγνωσιμότητα γεμίζει την κοιλιά, όχι οι υψηλές ιδέες. Αντίστοιχα, ακόμα και οι άτεγκτοι μαχητές της ποιότητας που βολεύονται στα λίγα από απέχθεια προς τα πολλά και χυδαία, κάποια στιγμή συνειδητοποιούν ότι τα λίγα δεν είναι αρκετά. Κάποτε θέλουν κι αυτοί να βάλουν το δάχτυλο στο μέλι των υψηλών αμοιβών, των μεγάλων μέσων και της ευρείας αποδοχής. Τι να κάνουμε, οι άνθρωποι είναι πολλά και αντιφατικά πράγματα μαζί. Μοιάζουν να έχουν χίλιες ψυχές όπως -νομίζω- έλεγε και ο Έσσε.

Δεν είναι όλα ιδανικά στο Press. Με την πολύ καλή ηθοποιία, το έξυπνο σενάριο και το ρεαλιστικά σύγχρονο κείμενο, συνυπάρχουν και μερικές αδυναμίες. Τι έγινε με τον θάνατο της συγκατοίκου της Holly; Ξεχάστηκε έτσι απλά; Τότε ποιος ο λόγος ύπαρξης του ευρήματος; Η επαγγελματική μεταστροφή της Holly εν μία νυκτί πώς ακριβώς δικαιολογείται από έναν χαρακτήρα που χτίστηκε εξ αρχής με έναν ορισμένο (στιβαρό κι αμετακίνητο) τρόπο; Ακόμα όμως και η ίδια η εφημερίδα ως μέσο, μήπως υπερεκτιμάται λιγάκι εις βάρος άλλων επιδραστικότερων, όπως είναι τα ψηφιακά; Η απάντηση στον σκεπτικισμό εναντίον του Press δίνεται, κατά τη γνώμη μου, στο τέλος του, με τον καλύτερο τρόπο.

Δεν θα το προδώσω, αλλά θα πω αυτό: Στο φινάλε, γίνεται κατανοητό ότι η κατάσταση που μαστίζει τον Τύπο τα τελευταία χρόνια σε παγκόσμιο επίπεδο, αυτός ο post truth πόλεμος fake news, προπαγάνδας και συμφερόντων που μέχρι κι εμάς στη μικρή Ελλάδα κατάφερε να χωρίσει σε στρατόπεδα, είναι κατά βάθος μια υπαρξιακή συνθήκη.

Το Press, υπ’ αυτή την έννοια, είναι μια αλληγορία που χρησιμοποιώντας τον επίκαιρο και διαχρονικά ελκυστικό για κράξιμο, χώρο της ενημέρωσης, διατυπώνει μια αλήθεια που ακόμα δε λέμε να χωνέψουμε: Η λύση στον πονοκέφαλο δεν είναι το κόψιμο του κεφαλιού. Η εξουδετέρωση του εχθρού δεν σημαίνει εξαφάνιση του εχθρού. Οι αντιθετικές δυνάμεις στον κόσμο αλληλοσυμπληρώνονται, αλληλοπροσδιορίζονται και, τηρουμένης μιας ισορροπίας, η μία αποτελεί προϋπόθεση για την ύπαρξη της άλλης.

Στο τέλος, ο καθένας κάνει τη δουλίτσα του όπως ξέρει και μπορεί καλύτερα. Κι εμείς επιλέγουμε ποιον θα ακολουθήσουμε. Τι Post, τι Herald, κάποια στιγμή όλοι βρίσκουν το κοινό τους και ο καθένας βολεύεται με ό,τι του αξίζει.

Άρης Αλεξανδρής

Οι mini σειρές είναι πια το νέο σινεμά. Πυκνό περιεχόμενο, κοινωνικό σχόλιο, συντομότερες από κλασικές σειρές, εκτενέστερες από ταινίες. Ανακάλυψα στην COSMOTE TV το Press, είδα και τα 6 επεισόδια σε 2 μέρες (καμία ζωή), έπεσα σε περισυλλογή και έγραψα αυτό το review. Για εσάς που το μαθαίνετε τώρα, και τα 6 επεισόδια είναι διαθέσιμα on demand στην COSMOTE TV PLUS. Αρχίστε το μπιντζάρισμα.