,

Είναι ο Κώστας Μπακογιάννης αυτό που χρειάζεται η Αθήνα;

Λίγα λόγια για τον νέο media darling και την υψηλή φιλοδοξία του

Είναι ο Κώστας Μπακογιάννης ο σωτήρας της Αθήνας;

Στην Αθήνα υπάρχουν δύο ειδών πολίτες. Αυτοί που νιώθουν καθημερινά το βιοτικό τους επίπεδο να κατακρημνίζεται μέσα στα σκουπίδια, την αυθαιρεσία και την ανομία, κι εκείνοι που ιδεολογικοποιώντας τον ζόφο, με το αζημίωτο πολλές φορές, βρίσκουν ομορφιά και χρησιμότητα σε ό,τι ο πολιτισμένος κόσμος θεωρεί υπανάπτυξη. Για κάθε βανδαλισμό κτηρίου έχουν και από μία εξωραϊστική φιλοσοφία, για κάθε παράνομο παρκάρισμα κι από έναν βολικό συμψηφισμό και ούτω καθεξής.

Παρακολουθώ την επικοινωνία του Κώστα Μπακογιάννη από τη στιγμή που ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για τη δημαρχία της Αθήνας και μου δίνει την εντύπωση πως, ευτυχώς, απευθύνεται στην πρώτη κατηγορία. Είναι συμπαθής. Φαίνεται ξεκάθαρος, ορεξάτος κι εμβριθής χωρίς τον ακαδημαϊκό δημοσιοϋπαλληλισμό του Καμίνη. Ξέρει ότι υπάρχει πρόβλημα και δείχνει αληθινά πρόθυμος να το αντιμετωπίσει. Δεν είμαι σίγουρος όμως πως ξέρει ποιο είναι το πρόβλημα αυτό.

Κουβαλώντας ανεπαίσθητα κάτι από έπαρση προνομιούχου -εκείνου που δεν έχει επίγνωση ότι είναι!- μιλάει για την Αθήνα με τον αφελή ενθουσιασμό του ανθρώπου που τη γνωρίζει άψογα, αλλά από μακριά. Αναφέρει περιοχές της που περπάτησε πρόσφατα, παραγνωρίζοντας ότι αυτές οι επιτηδευμένες αναφορές εγγύτητας προδίδουν την απόστασή του, γιατί είναι παντελώς περιττές για κάποιον που όντως ζει την πόλη καθημερινά. Ονομάζει την εκστρατεία του Η Αθήνα μας Ανήκει και δηλώνει ότι απεχθάνεται τον ελιτισμό, μην έχοντας προφανώς καταλάβει πόσο ειρωνικά ηχούν αυτά τα δύο σε αντιπαραβολή με τις καταβολές και το προφίλ του. Βλέπω τις καλές προθέσεις του αλλά τις βλέπω χέρι-χέρι με ένα ταξικό χάσμα που δεν του επιτρέπει να συσχετιστεί με ό,τι καλείται να διευθετήσει. Ασφαλώς, καλός δήμαρχος δεν είναι ο δήμαρχος του μέσου όρου και της ταύτισης. Θα έλεγε, όμως, κανείς ότι για να ρυθμίσεις μια χαώδη κατάσταση, θα πρέπει το χάος της να σ’ έχει αγγίξει όσο πρέπει, προκειμένου να την κατανοήσεις βιωματικά και όχι μόνο με τη νοοτροπία φιλόδοξου startupper, με θεωρητικό ενδιαφέρον και θεληματικό χαμόγελο.

Μια άβολη αλήθεια: Το μεγαλύτερο πρόβλημα των Αθηναίων είναι ότι προκαλούν μόνοι τους τα περισσότερα προβλήματά τους. Όσο καλός κι αν είναι ο δήμαρχος μιας πόλης, όσο άρτια κι αν είναι η οργάνωσή της, τα σκουπίδια που πετούν οι κάτοικοί της στον δρόμο σαν να μην τρέχει τίποτα δεν θα σταματήσουν να συσσωρεύονται αν αυτοί δεν σταματήσουν να τα πετάνε έξω από τους κάδους. Οι περιουσίες δεν θα σταματήσουν να καταστρέφονται σε καθημερινή βάση αν οι καταστροφείς δεν αλλάξουν στάση απέναντί τους. Γενικώς, η συνείδηση δικαίου, η συμπόρευση με τη στοιχειώδη λογική του νόμου και η ευταξία δεν είναι γεννήματα δημάρχου. Είναι συστατικά μιας αστικής παιδείας στην οποία η πλειοψηφία των Αθηναίων δεν εκπαιδεύτηκε ποτέ.

Το πρόβλημα της πόλης, λοιπόν, δεν είναι τόσο ότι χρειάζεται έναν καλό δήμαρχο, αλλά κυρίως πως της λείπουν καλύτεροι δημότες. Κατά συνέπεια, καλός θα αποδειχθεί ο δήμαρχος που θα φέρει τους πολίτες προ των ευθυνών τους, για να τους εξελίξει. Όμως, ποιοι θέλουν να ακούσουν από τον Κώστα Μπακογιάννη ότι πρέπει να μάθουν να αγαπούν την πόλη τους; Πόση έμπνευση μπορεί να μοιράσει στους κουρασμένους κατοίκους μιας πόλης κάποιος που δεν χρειάστηκε ποτέ να υποστεί την άχαρη πλευρά της;


Άρης Αλεξανδρής