, ,

Είναι το Έτερος Εγώ-Χαμένες Ψυχές μία ελληνική σειρά ικανή να σταθεί δίπλα σε ξένες;

Ένα κάποιο αντίδοτο για όλες τις φορές που κριντζάραμε με την ελληνική τηλεόραση

Έτερος Εγώ-Χαμένες Ψυχές: η ελληνική σειρά που έρχεται ως εξιλέωση για όλες τις άλλες

Στην Ελλάδα συνηθίζουμε να παρακολουθούμε με δέος καλοστημένες ξένες υπερπαραγωγές σε τηλεόραση και κινηματογράφο, και να απορούμε που δε γυρίζονται αντίστοιχες εδώ. Τι μας λείπει; Και ταλαντούχους σκηνοθέτες έχουμε και ικανότατους σεναριογράφους και φανταστικούς ηθοποιούς! Τι σημασία έχει το budget όταν έχεις όλα τα άλλα, μαζί με όραμα και καλές προθέσεις; Κυνικά μα ρεαλιστικά, η απάντηση είναι μία: τεράστια. Καλή ευκαιρία να το διαπιστώσουμε προσφέρει το Έτερος Εγώ – Χαμένες Ψυχές του Σωτήρη Τσαφούλια σε παραγωγή της COSMOTE TV, μία υψηλών αξιώσεων ελληνική απόπειρα “διεμβολισμού” της ξενοκρατούμενης βιομηχανίας θεάματος, για την οποία -σε αντίθεση προς την εγχώρια πεπατημένη- έπεσε πολλή δουλίτσα. Επιτέλους, για να μαθαίνουμε σιγά σιγά.

Ένας κύκλος μυστηριωδών δολοφονιών συνταράζει τις αστυνομικές αρχές με τη βιαιότητα, τη λεπτομερή οργάνωση και τη συμβολική σύνδεσή του με τους άθλους του Θησέα. Ο ιδιόρρυθμος καθηγητής εγκληματολογίας, Δημήτρης Λαΐνης (Πυγμαλίων Δαδακαρίδης) καλείται να επιστρατεύσει τις ασυνήθιστες ικανότητές του, για να διαλευκάνει τα εγκλήματα σε συνεργασία με τον προϊστάμενο του τμήματος ανθρωποκτονιών (Μάνος Βακούσης) και το sidekick του (Πέτρος Λαγούτης). Μια πληθώρα χαρακτήρων, από τον διευθυντή της ψυχιατρικής κλινικής στην οποία έγινε το πρώτο έγκλημα μέχρι τον συνάδελφο του εγκληματολόγου (Άκης Σακελλαρίου και Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, αντίστοιχα) εμπλουτίζουν την πλοκή με ακόμα περισσότερες στρώσεις μυστηρίου, το οποίο χτίζεται αργά και μεθοδικά, περισσότερο σαν μύθος παρά σαν τυπικό θρίλερ με έμφαση στο shock value. Ψυχολογία και ηθική συμπλέκονται σε ένα μετα-νουάρ πλαίσιο φιλοσοφημένου τρόμου με προσεγμένες ερμηνείες καλών ηθοποιών.

Η κινηματογραφική ποιότητα παραγωγής του Έτερος Εγώ-Χαμένες Ψυχές είναι το δυνατό του asset, που το διαφοροποιεί από τη συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών σειρών-όχι ότι ο ανταγωνισμός είναι ιδιαίτερα απαιτητικός, βέβαια. Και το υψηλό επίπεδο παραγωγής δεν είναι λεπτομέρεια πολυτελείας, αλλά ζωτικό κομμάτι της ουσίας για θεατές με αυστηρό κριτήριο (που, για φαντάσου, τέτοιοι είμαστε πλέον όλοι!). Η κάμερα είναι αυτή που πρέπει να είναι και βρίσκεται εκεί που πρέπει να βρίσκεται, ο φωτισμός είναι ο σωστός φωτισμός, τα πλάνα βγαίνουν όπως πρέπει να βγουν και το art direction σχηματίζει αισθητικά προσφυείς εικόνες που ανταποκρίνονται στο σκεπτικό της σειράς, μακριά από συμβιβαστικές προχειρότητες του στιλ “ας το κάνουμε τώρα κι όπως βγει”. Επιπλέον, είτε σου αρέσει είτε όχι το τελικό αποτέλεσμα, η σειρά έχει ένα πολύ βασικό ατού: σενάριο. Δεν το βρίσκει στην πορεία ούτε καταφεύγει σε φτηνά τρικ και υποκατάστατα αφηγηματικού υλικού. Αντιθέτως βασίζεται σε ιδέα που κάποιος έχει σκεφτεί και αναλύσει πριν της δώσει σάρκα και οστά, γι’ αυτό και τα 8 επεισόδια κυλάνε αρμονικά, χωρίς κοιλιές και μπαλώματα. Για να οδηγήσουν, φυσικά, σε ένα τέλος που επίσης αποτελεί προϊόν σκέψης το οποίο δένει με ό,τι προηγήθηκε.

Υπάρχουν όμως και προβληματάκια, που ανάλογα με τη διάθεση μπορείς να τα αντιμετωπίσεις είτε ως συγγνωστές παιδικές ασθένειες (δεν έχουν γίνει και πολλά high budget mini series στην Ελλάδα, ας είμαστε επιεικείς) είτε ως εμπόδια για να εκτιμήσεις τη σειρά όσο φιλοδοξεί να την εκτιμήσεις. Προτιμώ την πρώτη εκδοχή.

Η πιο αθώα “κράμπα” είναι το υπερβολικό στιλιζάρισμα. Η αισθητική του Έτερος Εγώ-Χαμένες Ψυχές είναι τόσο εμφανώς επιμελημένη που συχνά κλέβει την παράσταση -χωρίς, νομίζω, να υπάρχει τέτοια πρόθεση- φλερτάροντας πότε με το βιντεοκλιπίστικο εστέτ, πότε με τον σουρεαλισμό (άραγε όλες οι ψυχιατρικές κλινικές μοιάζουν με μουσεία σύγχρονης τέχνης;). Από την άλλη βέβαια, αν η καλή αισθητική είναι πρόβλημα, μακάρι να είχαμε περισσότερα τέτοια προβλήματα.

Είναι και κάτι άλλο που με απασχολεί, κάτι σαν έλλειψη φυσικότητας. Οι ερμηνείες και η σκηνοθεσία διαπνέονται από ένα είδος θεατρικότητας δηλαδή, που μοιάζει περίεργη (προσέξτε τον ποιητικό τρόπο με τον οποίο αποδίδεται το σύνδρομο άσπεργκερ του Λαΐνη). Οι ήρωες μιλάνε αργά, κάπως επίσημα και αναλυτικά, σαν να απαγγέλλουν στίχους μάλλον παρά σαν να ερμηνεύουν κοινούς χαρακτήρες (της δημοσιογράφου, του αστυνομικού), πράγμα που κόβει κάτι από τον γήινο ρεαλισμό που περιμένουμε συνήθως από μία αστυνομική σειρά. Και πάλι όμως, η θεατρικοειδής πρόζα είναι ένα statement από μόνη της, ένα στοιχείο που υπογραμμίζει την αγάπη του Έτερος Εγώ-Χαμένες Ψυχές για τη φόρμα (άλλωστε και τα ίδια τα εγκλήματα σε αυστηρή φόρμα τελούνται!). Ok, αφού αποδέχτηκα ολόκληρο weird wave, αποδέχομαι κι αυτό.

Όπως και να έχει, το Έτερος Εγώ-Χαμένες Ψυχές είναι αυτό που θα χαρακτήριζε κανείς σωστό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Δουλειά που πιάνει τόπο. Οχτώ επεισόδια που ενώνονται σαν σπόνδυλοι και θεμελιώνουν μία ιστορία όπου το ένα στοιχείο οδηγεί στο άλλο, μπορούν να λειτουργήσουν ως αποχρώσα ένδειξη ότι οι μεγάλες ελληνικές παραγωγές δεν είναι μάταιος κόπος αλλά σημαντική επένδυση. Και το ελληνικό κοινό έχει ωριμάσει αρκετά ώστε να καταλαβαίνει πότε μια επένδυση είναι για το καλό του.

Και τα 8 επεισόδια είναι ήδη διαθέσιμα on demand στην υπηρεσία COSMOTE TV PLUS. Αν δεν είστε του binge watch ή, ακόμη χειρότερα, έχετε ζωή (ίου) θα μπορείτε να τα δείτε κάθε βράδυ στις 23:00 στο COSMOTE CINEMA 4HD, από τις 8/7 μέχρι τις 15/7.