,

The Morning Show: Επιτέλους μία σειρά που δεν φοβάται τις γκρίζες ζώνες

Όλοι πια έχουν καταλάβει τη σαπίλα της παγκόσμιας τηλεοπτικής κουλτούρας

the morning show, μία σειρά για την τηλεόραση

Το The Morning Show, η νέα σειρά της Apple TV με τη Jennifer Aniston και τη Reese Witherspoon, έχει κάτι από τις μπιτάτες σειρές του παρελθόντος που ίσως λείπει από το εμβαπτισμένο στην κουλτούρα του σινεμά, τοπίο των περισσότερων σημερινών: είναι συναρπαστική. Δεν υπόσχεται κινηματογραφικού τύπου βάθη και συγκινήσεις, απλώς ικανοποιεί την ανάγκη σου να δεις κάτι μοντέρνο, καλογυρισμένο και καλοπαιγμένο, που εκτυλίσσεται γρήγορα και κατεβαίνει σαν νεράκι. Ωστόσο, έχει ξεχωριστή αξία για ένα του στοιχείο που μπορεί και να προέκυψε κατά λάθος.

Ένα τηλεοπτικό σκάνδαλο σεξουαλικής φύσης σκάει στην πιο δημοφιλή πρωινή εκπομπή της αμερικάνικης τηλεόρασης. Ένας όμιλος media κλονίζεται συθέμελα από αυτό, παρουσιαστές, παραγωγοί, διευθυντές τρέχουν να σώσουν τη θέση, τη φήμη και τη δουλειά τους και ο δράκος του #MeToo γελάει χαιρέκακα βλέποντας ένα ολόκληρο σύστημα να τα χάνει μετά από ένα ακόμη ξέσπασμα της δίκαιης (;) οργής του.

Η Alex (Jennifer Aniston), ως υπερεπιτυχημένη παλιά καραβάνα της τηλεόρασης και εμμέσως πληγείσα από τις σεξουαλικές απρέπειες του μέχρι πρότινος συμπαρουσιαστή της, Mitch (Steve Carell), εις βάρος υφισταμένων γυναικών της παραγωγής, ψάχνει έναν τρόπο να διασφαλίσει τη θέση της χωρίς να συμπαρασυρθεί από το σκάνδαλο. Παράλληλα, έχει να αντιμετωπίσει τον ηλικιακό ρατσισμό ανάμεικτο με τον σεξισμό των ανωτέρων της, που με αφορμή το σκάνδαλο βρήκαν πρόσφορο έδαφος να εκδηλωθούν απειλητικά εναντίον της. Η Bradley (Reese Witherspoon) από την άλλη, είναι η σκαμπρόζα ρεπόρτερ που μπαίνει στο παιχνίδι της διαδόχου του “θρόνου”/αντικαταστάτριας, κουβαλώντας μαζί της το λαϊκό αίτημα για περισσότερη αλήθεια και μια εγγενή διάθεση ρήξης με το μιντιακό κατεστημένο.

Αυτό που περιμένει κάποιος από το The Morning Show είναι το ξεμάλλιασμα. Η ίντριγκα, οι παρασκηνιακές κόντρες και η όλη “βυζαντινή” βιομηχανία της τηλεόρασης που αλέθει χαρακτήρες και ξεπουλάει τα πάντα προκειμένου να διατηρήσει ανέπαφο κι επικερδές το προϊόν της. Κατά έναν τρόπο το παίρνει. Η υστερία και οι πλεκτάνες της Alex έχουν πολλή πλάκα, η καπιταλιστική ανηθικότητα των μεγάλων αφεντικών περιγράφεται εξαιρετικά και το δίλημμα ‘έντιμη και φτωχή ή συμβιβασμένη και πλούσια’ της Bradley λειτουργεί άψογα ως σημείο ταύτισης. Η όλη σάπια κουλτούρα της τηλεόρασης εκτίθεται με σχεδόν σατιρική ακρίβεια, καθώς αποδίδεται ρεαλιστικά αυτό που για χρόνια ήταν επιμελώς κρυμμένο κάτω από τη glossy επιφάνειά της, αλλά πλέον διακρίνουμε μέχρι και στην Ελλάδα: για την τηλεόραση τα πάντα είναι μία αφορμή για εμπορική εκμετάλλευση. Ακόμα και το πιο σοβαρό θέμα, ακόμα και η πιο αξιόπιστη φάτσα, όλα είναι κομμάτι ενός πανηγυριού ματαιοδοξίας που μόλις η κάμερα κλείσει μετράει τα κέρδη του και ψάχνει το επόμενο θύμα για ξεζούμισμα.

Όμως υπάρχει ένα πρόβλημα που αφορά συνολικά τη θεματική της σειράς: Στην εποχή του ίντερνετ και των νέων μέσων, ποιος νοιάζεται για την τηλεόραση; Το The Morning Show θα ήταν επίκαιρο δέκα χρόνια πριν, αλλά σήμερα πόση σημασία κι επιδραστικότητα έχει μία βιομηχανία που φυτοζωεί και αντλεί την αξία της κυρίως από τις πλατφόρμες streaming και το υλικό των social media; Η τηλεόραση μπορεί να υπάρχει ακόμα και να βγάζει λεφτά, αλλά δεν διαθέτει το έρεισμα που είχε άλλοτε, ώστε να δικαιολογείται το ενδιαφέρον για όσα εκτυλίσσονται μέσα στα παρωχημένα καζάνια της.

Νομίζω ότι το ευφυές με το The Morning Show δεν είναι το αντικείμενό του με τη στενή έννοια -που όπως είπαμε είναι κάπως ξεπερασμένο εκ των πραγμάτων-, αλλά η προσέγγιση που επιφυλάσσει παρεμπιπτόντως (ή ακόμη κι άθελά του) στα θέματα που είναι πράγματι επίκαιρα με πρώτη και καλύτερη τη ματιά του στο #MeToo.

Από τον απλουστευτικό ακτιβισμό της κουλτούρας της ακύρωσης (cancel culture) που υιοθετούν ασμένως τα περισσότερα προϊόντα της ποπ κουλτούρας πια, το The Morning Show περνάει εμμέσως σε μία ιδιαίτερα ευρηματική αμφισβήτηση του αλάθητου της καταγγελίας/καταγγελτικότητας. Πώς θεμελιώνεται η παρενόχληση όταν υπάρχει συναίνεση; Πώς στοιχειοθετείται η σχέση εξουσίας που καθιστά μια σεξουαλική σχέση απαράδεκτη; Είναι το ενδεχόμενο ιεραρχικής διαφοράς ανάμεσα σε δύο ανθρώπους παράγοντας που από μόνος του μετατρέπει μια συναινετική σχέση σε άνιση, επικίνδυνη και κατακριτέα; Πότε η αστυνόμευση των σχέσεων είναι προστατευτική για τα δικαιώματα του αδύναμου μέρους και πότε παρέμβαση στην αυτοδιάθεση και την ελευθερία; Με λίγα λόγια, το The Morning Show κάνει πρώτο αυτό που στο μέλλον θα κάνουν κι άλλοι, αλλά προς το παρόν ελάχιστοι τολμούν: Μία εξερεύνηση, άδολη και ειλικρινή, των γκρίζων ζωνών ενός σύγχρονου κινήματος που ήρθε για να διορθώσει ένα πρόβλημα αλλά όχι χωρίς να σπείρει και μερικά δικά του.

Με το παίξιμο της Jennifer Aniston και της Reese Witherspoon να είναι αυτό που είναι, δηλαδή κουρδισμένο και σύγχρονο, μακριά από sitcom μανιέρες και θεατρινισμούς σαπουνόπερας, ίσως και να μην έχει σημασία το πολιτικό σκέλος του The Morning Show. Δεν χάθηκε ο κόσμος αν δεν εξαχθεί κάποιο σπουδαίο συμπέρασμα για τη σύγχρονη κουλτούρα και τους κινδύνους της. Όμως είναι κατά κάποιον τρόπο ελπιδοφόρα κάθε υπενθύμιση ότι εκεί έξω υπάρχει ακόμα υλικό για προβληματισμό και κόσμος που προβληματίζεται, αντίθετα προς την κρατούσα τάση που σε θέλει να υπάρχεις μόνο αν είσαι απολύτως βέβαιος πως κατέχεις τη μοναδική αλήθεια.


Άρης Αλεξανδρής