,

Oscars 2020: Προβλέψεις κι ευσεβείς πόθοι λίγο πριν την τελετή

Όχι, Billie Eilish, δεν μπορείς να τα σαρώσεις κι αυτά

Oscars 2020, Renée Zellweger το έχεις!

Λίγες ώρες πριν τα Oscars 2020 που και φέτος θα προβληθούν live από την COSMOTE TV, γράφω αυτό εδώ το κείμενο-προφητεία, ώστε αν πέσω μέσα να λέω πόσο εύστοχος είμαι, κι αν πέσω έξω να λέω ότι είμαι πολύ εναλλακτικός για το σύστημα. Έπιασα πέντε βασικές κατηγορίες ε, μην περιμένετε εξαντλητική ανάλυση, έχουμε και δουλειές.

Renée Zellweger – Judy | Α’ γυναικείου

Θέλω να το πάρει και πιστεύω ότι θα το πάρει. Σε μια ταινία που σύμφωνα με τους περισσότερους δεν ήταν και τίποτα τρομερό (δεν ξέρω, βέβαια, τι έξαλλο περιμένει πια ο κόσμος από ένα βιογραφικό φιλμ αλλά τέλος πάντων), αυτό που έκανε η Renée είναι αξιοσημείωτο αν είσαι φειδωλός και συγκινητικό αν εστιάσεις απροκατάληπτα στην ερμηνεία της. Και το βασικό στοιχείο της τελευταίας είναι ένα: στην ταινία δεν βλέπεις καθόλου τη Renée Zellweger. Αλήθεια, ξεχνάς ποια παίζει, πολλώ δε μάλλον τι σημαίνει για σένα η ηθοποιός ή πού την έχεις ξαναδεί. Αυτό που βλέπεις είναι μια αληθινή ενσάρκωση της Judy Garland, πιστή ή όχι – δεν έχει σημασία, πάντως εξόχως δουλεμένη και υψηλού επιπέδου. Αυθεντική. Δεν είναι τόσο η κινησιολογία, η φωνή και οι γκριμάτσες της εκείνα που κάνουν τη Renée φανταστική στον ρόλο (που κι αυτά είναι άψογα), όσο η επιτυχημένη της διείσδυση στη σφαίρα των ψυχικών γνωρισμάτων που έμελλε να στιγματίσουν και μετά να χαρακτηρίσουν το άτομο που ήταν η Judy Garland προς τη δύση της ζωής της. Η ματαιοδοξία, η επιπολαιότητα, το ταλέντο που πνίγεται όμως βρίσκει πάντα μερικές τρυπούλες να αναπνεύσει μέχρι να τελειώσει οριστικά, η προδοσία του ανθρώπου από τους άλλους κι απ’ τον ίδιο του τον εαυτό, και το αναπόδραστο τέλος όπως καταστρώνεται μεθοδικά από την παιδική ηλικία, περιγράφονται με πρώτης τάξεως υλικά και, το σημαντικότερο, με οικουμενικότητα. Η ταινία αναφέρεται στη Judy αλλά η Renée την κάνει να αφορά τους πάντες.

Joaquin Phoenix – Joker | Α’ ανδρικού

O Leonardo DiCaprio ήταν εξαιρετικός στο Once Upon a Time in Hollywood, πραγματικά χαιρόσουν να τον βλέπεις να ξεδιπλώνει τις τσαλάκες του με τόση άνεση. Ο Adam Driver ήταν συγκλονιστικός στο Marriage Story, έχει δε αυτή τη φυσικά αλλόκοτη όψη που κεντρίζει κατευθείαν τους αισθητήρες των σινεφίλ και κάνει αυτόματα κάθε ερμηνεία του να εγγράφεται ως σημαντική. Όμως ο Jοaquin στο Joker έφτιαξε έναν ολόκληρο κόσμο, διάολε. Δημιούργησε μία πανίσχυρη περσόνα που διαπέρασε σαν κοινωνικό κίνημα την ποπ κουλτούρα φέτος – κι αυτό προφανώς δεν ήταν καθόλου εύκολο αν σκεφτεί κανείς τον (δικαίως) μυθοποιημένο Ledger τον οποίο διαδέχτηκε στον ρόλο. Νομίζω ότι η υπεροχή του Phoenix σε σύγκριση με τους ανταγωνιστές του, έγκειται στο ότι δεν υποθύθηκε απλώς κάποιον, αλλά εφηύρε μία ολοκληρωμένη “άποψη” για το πώς πρέπει να παίζεις και για το τι ακριβώς σημαίνει να παίρνεις τον θεατή από το σημείο Α και να τον οδηγείς στο σημείο Ζ χωρίς να τον αφήνεις να πάρει τα μάτια του από πάνω σου σε όλη τη διαδρομή. Πρέπει να το πάρει και πιστεύω ότι θα το πάρει.

Brad Pitt – Once Upon a Time in Hollywood | Β’ ανδρικού

Δεν μπορώ να εξηγήσω με σαφήνεια γιατί θέλω ο Brad Pitt να κερδίσει το β’ ανδρικού, μάλλον επειδή ούτε εγώ ο ίδιος ξέρω ακριβώς. Στο περίπου πάντως, ο λόγος έχει να κάνει με το ότι κατάφερε να εξελίξει έναν ρόλο μέτριας ισχύος σε πρωταγωνιστικό, χάρη σε ένα έμφυτο coolness που σε ψαρώνει ακόμα και στις σκηνές που ο Brad δεν λέει τίποτα, αλλά και μέσω μίας επίσης εγγενούς ακτινοβολίας που αναβαθμίζει τον ρόλο και το συγκείμενό του, πάλι χωρίς προσπάθεια. Στο τέλος, η ήσυχη και κάπως αποστασιοποιημένη(;) ερμηνεία του λέει μια ιστορία από μόνη της. Με κάποιον άλλο ηθοποιό, ο Cliff θα ήταν ένα ανιαρό δεύτερο βιολί, αλλά με τον Brad Pitt απέκτησε αυτοτελή λόγο ύπαρξης και κάμποσες ψυχικές στρώσεις. Δεν είναι δίκαιο που κάποιοι απλώς “το έχουν” ενώ άλλοι ζορίζονται απερίγραπτα για να αποδείξουν την αξία τους, αλλά είναι αυτό που είναι. Δεν έχω προλάβει να δω το Irishman για να γνωρίζω κατά πόσο ο Al Pacino αποτελεί απειλή, αλλά σίγουρα ο Anthony Hopkins με το άνευρο The Two Popes δεν έχει πολλές πιθανότητες.

Laura Dern – Marriage Story | Β’ γυναικείου

Αν έπρεπε να οπτικοποιήσουμε με κάποιον τρόπο την έκφραση ‘κλέβω την παράσταση’, φέτος θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε ως πρότυπο την ερμηνεία της Laura Dern στο Marriage Story που με τον (viral πλέον) μονόλογό της ως δικηγόρου της Nicole (Scarlett Johansson) μάς έδωσε το πιο μοντέρνο φεμινιστικό μανιφέστο που ακούστηκε τελευταία στο σινεμά. Δεν ήταν τόσο ο ρόλος της μάχιμης δικηγόρου διαζυγίων που κρατάει τον κόσμο στα χέρια της, αυτό που έκανε αίσθηση, αλλά η ικανότητα της Laura Dern να μετουσιώσει το στερεότυπο ‘επάγγελμα: σκύλα’ σε ένα απόλυτα ρεαλιστικό μοντέλο ανθρώπου ο οποίος τολμά να αρθρώσει το αυτονόητο, χωρίς τον απωθητικό διδακτισμό του ακτιβιστή-προφήτη. Και η ισορροπία είναι λεπτή. Είναι επιπλέον μαγικό αυτό που πέτυχε γιατί δεν απαρνήθηκε τη γραφικότητα και τη διάβρωση του ανθρωπότυπου που υποδύεται, αλλά τις μπόλιασε με σημερινά υλικά, πετυχαίνοντας ένα αποτέλεσμα που μπορεί -ω ναι, μπορεί- να αγγίξει ακόμα κι εκείνους που ο ρόλος της καταγγέλλει. Σε αντίθεση με τα περισσότερα σχετικά σύγχρονα κηρύγματα (σε σινεμά και μη) που μοιάζουν να μιλάνε μόνο στο κοινό που δεν χρειάζεται να τα ακούσει. Θέλω να το πάρει και πιστεύω ότι θα το πάρει.

Parasite – Καλύτερη ταινία

Θέλω να το πάρει. Νομίζω ότι θα το χάσει από το 1917 βέβαια, που δεν έχω αξιωθεί να δω ακόμα και υποψιάζομαι ότι δικαιώνει το hype του με το παραπάνω. Παρ’ όλα αυτά, θεωρώ ότι του αξίζει. Αυτό που κατάφερε το Parasite του Bong Joon-ho είναι αυτό που δεν έχουν καταφέρει τόσοι και τόσοι στο σινεμά και στην τηλεόραση, ειδικά την τελευταία δεκαετία: να περιγράψει τη μιζέρια, χωρίς να γίνεται μίζερο. Να καταπιαστεί με κάτι άχαρο κι επίκαιρο όπως είναι η χυδαία καπιταλιστική ψαλίδα, χωρίς να ενδώσει στον πειρασμό του γκροτέσκου ή της λαϊκής κολακείας και της εύκολης πολιτικολογίας. Η τρομακτική διάσταση της ταξικότητας και η ανισότητα ως πρόκριμα εξέγερσης, η νοσηρότητα του πλούτου και το διαρκές φλερτ των εξωθημένων στα άκρα ανθρώπων με την (αυτο)καταστροφή, αποδίδονται αριστουργηματικά, με υπέροχη αισθητική, χιούμορ, σοβαρότητα και μέθοδο που μοιάζει με προσεκτικό θεατρικό χτίσιμο. Αυτό που μένει στο τέλος δεν είναι μονοσήμαντο, δηλαδή “η αναλγησία των πλουσίων” ή “τα εγκληματικά ένστικα των εξαθλιωμένων”. Είναι μία δημιουργική σύνθεση αντιθέσεων μέσα από μία συναρπαστική ιστορία.


Η 92η τελετή απονομής των βραβείων OSCAR έρχεται σε ζωντανή μετάδοση αποκλειστικά στην COSMOTE TV την Κυριακή 9/2 στις 03.00. Πριν από αυτήν, εννοείται πως παίζουν κόκκινο χαλί, αφίξεις, υψηλή ραπτική και διάφορα παρα-κινηματογραφικά, καθώς για 2η χρονιά η COSMOTE TV είναι το μοναδικό ελληνικό τηλεοπτικό δίκτυο που θα βρίσκεται εκεί. Αν δεν αντέχετε το ξενύχτι ή την επόμενη μέρα έχετε αυτό το πράγμα των φτωχών που το λένε δουλειά, υπάρχει και το COSMOTE REPLAY TV για να την παρακολουθήσετε αργότερα με περισσότερη ηρεμία (αλλά λιγότερες εκπλήξεις, τι να κάνεις όμως, παλιοζωή). Πάντως, η βραδιά των OSCAR θα προβληθεί και με υπότιτλους, την Δευτέρα 10/2 στο COSMOTE CINEMA OSCARS, από τις 19:30.