,

The Queen’s Gambit: o ντετερμινισμός του ταλέντου

Ναι, η σειρά ανταποκρίνεται πλήρως στη φήμη της

Anya Taylor-Joy in The Queen's Gambit

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να αγαπήσει κανείς το The Queen’s Gambit κατευθείαν, που έχουν αναλυθεί ήδη υπέρ το δέον. Οι ερμηνείες της Anya Taylor-Joy (Beth Harmon) και της Marielle Heller (Alma Wheatley) είναι πραγματικά εκπληκτικές, με συγκινητικό βάθος και με την ξεχωριστή πειθώ των ενδιάμεσων αποχρώσεων. Με συνέπεια στον χαρακτήρα τους, αλλά και τη φυσιολογική, ανθρώπινη μεταβλητότητα. Δεν παρακολουθούμε θεατρινίστικες ή τηλεοπτικές καρικατούρες, δηλαδή, αλλά κανονικές προσωπικότητες με τα πάνω τους και τα κάτω τους, τη λογική, την αντίφαση και τα στερεότυπά τους. Το επίπεδο της παραγωγής είναι εντυπωσιακό, τόσο αισθητικά όσο και τεχνικά. Τα χρόνια περνάνε με χάρη και αληθοφάνεια πάνω από ανθρώπους και πράγματα, η πλοκή ξετυλίγεται αρμονικά και κινηματογραφικά. Τα πάντα έχουν ενδιαφέρον ταυτόχρονα, μόνα τους αλλά και αθροιστικά. Κάθε επεισόδιο μας οδηγεί κάπου και όλα μαζί σε έναν τελικό προορισμό που, αν και μπορεί να τον προβλέψει κανείς εξαρχής, αυτό δεν ενοχλεί καθόλου. Γιατί η διαδρομή έχει από μόνη της μία περίτεχνη αυταξία.

Υπάρχουν βέβαια πολλές αντίστοιχες σειρές-κομψοτεχνήματα εκεί έξω, κι αν όχι ακριβώς πολλές, τουλάχιστον αρκετές ώστε να είναι υπερβολική η αποθέωση μιας σειράς στη βάση μόνο του εστέτ κριτηρίου. Ωστόσο, η σπουδαιότητα του The Queen’s Gambit δεν έγκειται τόσο στην εικαστική του αρτιότητα και την πολυτελή του όψη. Το σπάνιο με αυτήν είναι το φιλοσοφικό της υπόβαθρο, που με έναν θαρραλέο τρόπο αντιτίθεται στα σημερινά πεζά trends, προωθώντας κάτι αδίκως παραγνωρισμένο και πασέ: το ταλέντο. Επτά επεισόδια κυλάνε σαν νεράκι και καθηλώνουν και τον πιο απρόθυμο να καθηλωθεί, περιγράφοντας το μεγαλείο της έμφυτης προίκας, αυτήν την υπερβατική δύναμη που ξεχωρίζει κάποια άτομα από το πλήθος και τα μεταμορφώνει σε θεότητες. Σε μία εποχή που επενδύει κυρίως στην ομοιογένεια, επιβραβεύοντας την πιο πετυχημένη μίμηση προκαθορισμένων προτύπων αντί της αυθεντικότητας, το The Queen’s Gambit έρχεται ως ανακουφιστική υπενθύμιση του εκλεκτού Άλλου.

Το ταξίδι της Beth από το θλιβερό ορφανοτροφείο στον σκακιστικό πρωταθλητισμό δεν είναι απλώς μία κλισέ ιστορία ενηλικίωσης και κοινωνικής ανέλιξης, αλλά ένας σχεδόν μεταφυσικός στοχασμός στη μοίρα των αυτόφωτων ανθρώπων, η οποία μοιάζει να υποκινείται από κάτι ανώτερο των κοινών περιστάσεων και της τύχης. Το ταλέντο τα σπρώχνει όλα στην άκρη, ανοίγει δρόμο και θριαμβεύει ως μοναδική δύναμη δικαιοσύνης. Είναι, δε, διπλά ενδιαφέρον που η ιστορία αφορά ένα πνευματικό χάρισμα, κι έτσι αποκλείει κάθε υποψία επιδερμικότητας, εστιάζοντας στην ευφυία καθ’ εαυτήν και στην καλλιέργειά της. Η Beth περνάει πολλά ζόρια όπως ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος. Δεν έχει ουσιαστική οικογένεια, παρασύρεται σε εθισμούς, δυσκολεύεται να συνυπάρξει με άλλους, στριμώχνει προβλήματα κάτω από το χαλί, αυτοσαμποτάρεται διαρκώς. Όμως το ταλέντο της την ανασύρει από τον τελματώδη βόρβορο, γιατί είναι μεγαλύτερο ακόμη κι από την ίδια. Η επιτακτικότητά του είναι σημαντικότερη από την τεμπελιά και τις αδυναμίες της. Και είναι αποφασισμένο να γράψει ιστορία, νομοτελειακά, οπωσδήποτε. Κάποιοι άνθρωποι είναι απλώς τα δοχεία ισχυρότερων δυνάμεων. Αλλά αυτές οι δυνάμεις είναι που δίνουν στον κόσμο επιπρόσθετη αξία.

Η Beth αγγίζει την κορυφή, γίνεται η καλύτερη, και δεν το κάνει ούτε για τα λεφτά, ούτε για τη φήμη, ούτε για τους γκόμενους. Το κάνει επειδή αυτό ξέρει και μπορεί. Επειδή δεν μπορεί να μην το κάνει. Κι αυτό είναι σε ίσες δόσεις τρομακτικό και πανέμορφο.

What do you think?

60 points
Upvote Downvote

Total votes: 70

Upvotes: 65

Upvotes percentage: 92.857143%

Downvotes: 5

Downvotes percentage: 7.142857%