,

OSCARS 2021: Προβλέψεις, προτάσεις, εκτιμήσεις και ευσεβείς πόθοι

Έτοιμος να πέσω σε όλα έξω (ή και όχι)

Oscars 2021

Είδα όσο περισσότερες ταινίες μπορούσα, τις σκέφτηκα, τις ξανασκέφτηκα, έβγαλα κάποια πρώτα συμπεράσματα, μετά έβγαλα κάποια δεύτερα, κοιμήθηκα, χώνεψα, και, τελικά, νομίζω ήρθε η ώρα να σας μιλήσω για τις αγαπημένες μου φετινές υποψηφιότητες, λίγο πριν δω την 93η Τελετή Απονομής των Βραβείων Όσκαρ στην COSMOTE TV, στο κανάλι COSMOTE CINEMA OSCARS HD (25-26/4, καλησπέρα καλό μου ξενύχτι).

Ακολουθούν εντελώς προσωπικές-ερασιτεχνικές εκτιμήσεις και προβλέψεις πάνω σε επιλεγμένες ταινίες, που ενδέχεται να πέσουν εντελώς έξω. Επίσης, είναι πιθανό -όχι πολύ μακριά από τώρα- να αλλάξω γνώμη για τα πάντα:

Promising Young Woman

Δεν μιλάμε απλώς για μια καλή ταινία ή για μια καλή φεμινιστική ταινία. Το Promising Young Woman είναι βέβαια και καλή ταινία και τολμηρή φεμινιστική δήλωση, αλλά είναι και κάτι παραπάνω: ένας ύμνος στη λυτρωτική δύναμη της χειρότερης δυνατής εκδοχής των πραγμάτων. Μερικές φορές, η απαισιοδοξία δεν είναι το ψυχολογικό στάτους των γκρινιάρηδων, αλλά η πιο ρεαλιστική ακτινογραφία μίας κατάστασης. Μερικές φορές, δηλαδή, τα πράγματα δεν πάνε καλά και ούτε πρόκειται να πάνε, και αυτή ακριβώς η διαπίστωση είναι η καλύτερη βάση για τη διαχείρισή τους. Η Carey Mulligan είναι υπέροχη στον ρόλο της σταυροφόρου του φεμινισμού, Cassie, που περνώντας διαδοχικά από το στάδιο της οργισμένης παραίτησης σ’ εκείνο της ενεργού εκδίκησης, επιχειρεί να δικαιώσει την αδικοχαμένη φίλη της. Και φτάνει στα άκρα. Η Cassie δεν είναι μόνο κρίκος σε μία αλυσίδα εγκληματικού μισογυνισμού, αλλά και “θύμα” της ίδιας της εξυπνάδας της. Έτσι, όπως όλοι οι έξυπνοι άνθρωποι, είναι καταδικασμένη να γνωρίζει την αλήθεια. Και την αγκαλιάζει θυσιαζόμενη. Θα ήθελα πολύ να πάρει το Πρώτου Γυναικείου, αλλά δεν θα το πάρει.

Nomadland

#nomadland from and shimmers

Η πιο κουλ ταινία της χρονιάς είναι ένα δώρο στους αποσυνάγωγους του κόσμου. Όλοι εκείνοι που εκ φύσεως ή από τύχη (αν υποθέσουμε ότι αυτά διαφέρουν) αποσυνδέθηκαν από πλήθη, οικογένειες και σχέσεις, για να ζήσουν την αιρετική ζωή της περιπλάνησης, βρίσκουν στο Nomadland μία σπάνια νομιμοποίηση που αγγίζει, ίσως, τη δικαίωση. Η Frances McDormand παίζει τη μοναχική Fern η οποία, συναισθηματικά και οικονομικά πτωχευμένη μετά τον θάνατο του άντρα της, αποφασίζει να πουλήσει ό,τι της ανήκει και να γυρίσει τη χώρα με ένα φορτηγάκι. Η αχανής Αμερική, η μαγευτική απεραντοσύνη των δρόμων και η γοητεία των εκπλήξεων εθίζουν τους νομάδες στην “τέχνη” της διαρκούς κίνησης και οριστικοποιούν τη ρήξη τους με τον κόσμο, με έναν τρόπο ειρηνικό. H Fern στο τέλος, πολύ μεγάλη για να χωρέσει οπουδήποτε, αποδεικνύει ότι ο νομαδισμός της (αλλά και όλων των ανθρώπων που συναντά εκεί έξω) δεν είναι κατάντια και κακομοιριά, αλλά ελευθερία και επιλογή. Η McDormand είναι φαβορί για Πρώτου Γυναικείου, αλλά κάτι μου λέει ότι θα το χάσει. Το Nomadland, όμως, νομίζω ότι θα πάρει το Καλύτερης Ταινίας.

Pieces of a Woman

Μία ταινία για τη θηλυκότητα ως βιωματική κατάσταση που απλώνεται σε όλες τις διαστάσεις της κοινωνικής ύπαρξης. Η Vanessa Kirby ως Martha καταδύεται στην οδυνηρή εκδοχή της γυναικείας πραγματικότητας και εκφράζει με σπαρακτική ακρίβεια την αλήθεια του πυρήνα της, ο οποίος διακρίνεται για την έντονη, επώδυνη κι αναπόδραστη σωματικότητά του. Η απώλεια ενός παιδιού, μαζί με τον απίστευτο πόνο, συνοδεύεται κι από μία σειρά προδοσίες. Προδοσία από τον σύντροφο, από την οικογένεια, από τη δουλειά, από το σύνολο της κοινωνίας που αντιμετωπίζει την απώλεια με την ενοχλητική αμηχανία του ανίδεου, όταν δεν την αντιμετωπίζει με ύφος ξερόλα. Φοβερή ερμηνεία από την Kirby που καταφέρνει να αποδώσει έξοχα την υπόγεια ένταση σαν βραδυφλεγές υλικό. Έχω μία περίεργη αίσθηση ότι θα πάρει το Πρώτου Γυναικείου, για λόγους που έχουν να κάνουν, εκτός από το ταλέντο της, και με τη γενναία θεματική της ταινίας.

Sound of Metal

Το Sound of Metal είναι από τις ταινίες που δεν ξέρεις ποιον λόγο να πρωτοαναφέρεις για να περιγράψεις πόσο σημαντικές είναι. Είναι λοιπόν σημαντική ταινία επειδή πραγματεύεται το θέμα της κώφωσης με ρεαλισμό και μοντέρνα ευαισθησία, χωρίς να αμβλύνει γωνίες ή να συναισθηματικοποιεί. Είναι σημαντική επειδή θέτει φιλοσοφικά ερωτήματα πάνω στην έννοια και την πρόσληψη της αναπηρίας (όταν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις σε ένα “πρόβλημα”, ίσως να μην πρόκειται περί προβλήματος τελικά). Τέλος, είναι σημαντική γιατί ο Riz Ahmed παίζει εξαιρετικά, ως πραγματικός άνθρωπος σε πραγματικές συνθήκες, και όχι ως ηθοποιός σε δραματικό ρόλο. Θα ήθελα να πάρει το Πρώτου Ανδρικού, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα το πάρει, γιατί μάλλον η Ακαδημία θα θέλει να το δώσει σ’ αυτόν που θα λάβει το μεγαλύτερο χειροκρότημα.

Ma Rainey’s Black Bottom

…δηλαδή στον εκλιπόντα Chadwick Boseman για την κουραστικά θεατρική του ερμηνεία στο παλιομοδίτικα θεατρικό Ma Rainey’s Black Bottom, που ομολογώ ότι βρήκα απογοητευτικά μέτριο. Δεν ξέρω αν η ταινία θύμιζε σκόπιμα το θεατρικό έργο στο οποίο βασίστηκε, ξέρω όμως ότι το κινηματογραφικό αποτέλεσμα ήταν ανιαρό, με έντονο άρωμα καρικατούρας και υπερπροσπάθειας. Ο Chadwick προφανώς δεν ήταν κακός, το αντίθετο, απλώς η αισθητική και ο χαρακτήρας της ταινίας τον παρασύρουν σε μία πεπατημένη που δεν νομίζω ότι θα μείνει στη μνήμη κανενός. Ελπίζω, πάντως, η απαράδεκτη ερμηνεία της ακατάλληλης για τον πρωταγωνιστικό ρόλο Viola Davis, να φύγει σύντομα από τη δική μου.

The Father

Συνταρακτικό το The Father με τους Anthony Hopkins και Olivia Colman, για τον άμεσο και πανέξυπνο τρόπο που διεισδύει στον ψυχισμό και την αντίληψη των ασθενών με άνοια. Η ταινία, βέβαια, δεν θα ήταν αυτό που είναι χωρίς το editing του Γιώργου Λαμπρινού, ο οποίος, πραγματικά, της χάρισε την ουσία της, αναδεικνύοντας αριστοτεχνικά τον κατακερματισμό και την πρωτεϊκή υποκειμενικότητα της ματιάς του ανοϊκού. Ένα έργο που μπορεί να σου ανοίξει το μυαλό σε ένα φαινομενικά ακατανόητο βίωμα, παρέχοντας πρακτικές εξηγήσεις που ίσως η επιστήμη δεν έχει το επικοινωνιακό χάρισμα να δώσει. Να ένα παράδειγμα ταινίας που βασίστηκε σε θεατρικό έργο και κατάφερε να κρατήσει τον χαρακτήρα του χωρίς να εγκλωβιστεί στις συμβάσεις του. Υποψήφιος για το Πρώτου Ανδρικού ο Hopkins, του αξίζει, αλλά δεν πιστεύω ότι θα το πάρει. Και ο Chadwick να μην υπήρχε, το προφίλ του ως καταξιωμένου, ηλικιωμένου, λευκού άνδρα δεν συμφωνεί με τα politics του Hollywood σήμερα.

Hillbilly Elegy

Έχω την εντύπωση ότι η ταινία δέχτηκε κακές κριτικές, κυρίως λόγω της Amy Adams, η ερμηνεία της οποίας κρίθηκε υπερβολική, αλλά και εξαιτίας της τάχα επιδερμικής αντιμετώπισης των rednecks – στο κοινωνικό πλαίσιο των οποίων αναφέρεται. Εγώ διαφωνώ. Και την Amy Adams βρήκα συγκινητική (ο χαρακτήρας της Bev ήταν εξ ορισμού υπερβολικός, θα ήταν κάπως περίεργο αν τον ενσάρκωνε μετριοπαθώς) και την ταινία βρήκα καλή συνολικά (το κοινωνικό σχόλιο ήταν εκεί για όποιον ήθελε να το δει – δεν είναι όλα Grey’s Anatomy). Ο ογκόλιθος του έργου, ωστόσο, είναι προφανέστατα η μεγάλη Glenn Close, που αυτή τη φορά πρέπει οπωσδήποτε να πάρει το Δεύτερου Γυναικείου και θα είναι πραγματικά άδικο αν της το στερήσουν. Από τις λίγες ηθοποιούς με αυτή την απίθανη μεταμορφωτική στόφα που σε πείθει οπωσδήποτε για οτιδήποτε.

Minari

Άφησα την αγαπημένη μου ταινία για φέτος τελευταία, γιατί δεν ξέρω πώς να εξηγήσω ότι είναι η αγαπημένη μου. Στο Minari τα πάντα είναι στοχασμός, δοσμένος διακριτικά, καλαίσθητα και με σοφία. Το βίωμα του μετανάστη, οι δεσμοί και τα δεσμά της οικογένειας, η κοινωνική ανασφάλεια, το υπαρξιακό αδιέξοδο, όλα θίγονται χωρίς να σχολιαστούν ρητά, αλλά με έναν υπερβατικό τρόπο που δεν προσπαθεί να περαστεί για σπουδαίος. Θα ήθελα να πάρει το Καλύτερης Ταινίας, αλλά μου φαίνεται ότι το Nomadland δεν θα αφήσει χώρο για άλλον.

Αυτά για τώρα, αποψάρες και πάλι του χρόνου!

What do you think?

0 points
Upvote Downvote

Total votes: 0

Upvotes: 0

Upvotes percentage: 0.000000%

Downvotes: 0

Downvotes percentage: 0.000000%