,

Στους 42°C κανείς δεν μπορεί να κρατήσει για πολύ τη μεταμφίεσή του

Το ελληνικό καλοκαίρι στο νησί εξωραΐζει ακόμα και τον φόνο

42 vathmoi

Τα στερεότυπα είναι για να σπάνε, αλλά για να συμβεί αυτό πρέπει να υπάρχει ένας πολύ καλός λόγος. Το γνωμικό αυτό που μόλις μου κατέβηκε στο κεφάλι επιβεβαιώνεται από τη νέα σειρά 8 επεισοδίων της COSMOTE TV με τίτλο 42°C, που έκανε πριν λίγες μέρες πρεμιέρα με ένα all star cast (ενδεικτικά αναφέρω τους Κατερίνα Λέχου, Χρήστο Λούλη, Έμιλυ Κολιανδρή). Πρόκειται για μία φιλόδοξη ελληνική παραγωγή που, προσεγγίζοντας κάποιες από τις -αυτονόητες πια- προδιαγραφές των σύγχρονων διεθνών παραγωγών, καταφέρνει να ενταχθεί στη χορεία των εγχώριων τηλεοπτικών εγχειρημάτων που σε κάνουν να πιστεύεις ότι επιτέλους κάτι καλό συμβαίνει εκεί έξω. Ναι, η ελληνική τηλεόραση δεν είναι πια μόνο στουντιακό γύρισμα, σκηνικά από μοριοσανίδα και δραματικές κραυγές. Καιρός ήταν.

Με φόντο ένα ειδυλλιακό (αληθινό) σπίτι και μερικά εξίσου ειδυλλιακά φυσικά τοπία στην Κέρκυρα, μία διευρυμένη οικογένεια ετοιμάζεται για το μνημόσυνο της αδερφής, συζύγου, μαμάς και θείας, Μαρίας. Καθώς όλη η οικογένεια σιγά σιγά μαζεύεται στο νησί, αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε μία άλλοτε υποδόρια άλλοτε έκδηλη ένταση ανάμεσα στα μέλη της, η οποία πάντως δεν παύει να μοιάζει ύποπτη και ανησυχητική. Η παράξενη δυναμική ανάμεσα στις αδελφές, η αινιγματικότητα των συζύγων και ο εύθραυστος κόσμος των παιδιών συντείνουν σε έναν ομιχλώδη οιωνό ολέθρου. Κάτι δεν πάει καθόλου καλά και όλα δείχνουν ότι το κακό ετοιμάζεται να ξαναχτυπήσει την οικογένεια. Και όντως τη χτυπάει. Η μικρή κόρη της Μαρίας βρίσκεται νεκρή στο ίδιο σημείο όπου είχε βρεθεί πριν μερικά χρόνια και η Μαρία. Είναι προφανές ότι κανένας από τους δύο θανάτους δεν ήταν τυχαίος κι ότι η οικογένεια ξέρει περισσότερα απ’ όσα παραδέχεται.

Στο 42°C, το ιδεώδες της ανεπίληπτης ελληνικής οικογένειας αποδομείται όχι απλώς με λέξεις και σύμβολα, αλλά με πολύ ρεαλιστικές αναφορές σε θέματα ταμπού και χρόνιες (πλην αποσιωπημένες) παθογένειες. Οι σχέσεις των ζευγαριών, των γονέων με τα παιδιά τους, των παιδιών μεταξύ τους, αλλά και άλλα, πιο “δύσπεπτα” ζητήματα, όπως η γονεϊκή αμέλεια και η παιδική σεξουαλικότητα, κάνουν την εμφάνισή τους με βασανιστική ενίοτε παραστατικότητα, για να αποδώσουν ένα σενάριο γεμάτο δυσάρεστες αλήθειες. Μία γενική αλήθεια, όμως, είναι και η προεξάρχουσα: όσο καλά κρυμμένη κι αν είναι η ψυχική σήψη, κάποια στιγμή η θερμοκρασία θα ανέβει τόσο που θα την αποκαλύψει, αναγκάζοντας παράλληλα τους πάντες να παραδεχτούν την ύπαρξή της.

Από τις πρώτες ακόμη σκηνές, γίνεται σαφές ότι το μοντέρνο παίξιμο των νεαρών ηθοποιών (κυρίως Κώστα Νικούλι, Σεμίραμις Αμπατζόγλου και Ναταλίας Swift) αποδεσμεύεται από την κάπως μονοδιάστατη θεατρική αγωγή των Ελλήνων ηθοποιών, και αγκαλιάζει μια αμερικάνικη φυσικότητα που ταιριάζει περισσότερο με την τηλεόραση και δη αυτό το είδος τηλεόρασης. Ίσως γι’ αυτό οι νέοι ηθοποιοί του 42°C παίζουν καλύτερα από τους μεγαλύτερους. Οι χαρακτήρες δεν μοιάζουν με απίθανα είδωλα ενός φανταστικού σεναρίου, αλλά με υπαρκτά πρόσωπα, και οι πράξεις τους δεν φαίνονται υπαγορευμένες από την ποιητική (και εντελώς ανεδαφική) διάθεση ενός σκηνοθέτη, αλλά από τη δική μας πραγματικότητα. Η ομιλία τους είναι ενδεικτική της προσαρμογής τους στο ζητούμενο: δεν απαγγέλλουν, μιλάνε. Δεν μονολογούν εναλλάξ, συνδιαλέγονται. Δεν είναι άψογοι γιατί δεν πρέπει να είναι άψογοι. Σ’ αυτό βοηθάει και η γλώσσα, που επίσης αντανακλά το 2021 (με αμελητέες εξαιρέσεις).

Από τους μεγαλύτερους, ο Χρήστος Λούλης, εμφανώς, υποδύεται πιο κινηματογραφικά απ’ όλους τον ρόλο του, δείχνοντας να κατέχει καλύτερα εκείνο το “κάτι” που μεταμορφώνει τον ρόλο σε χαρακτήρα και όχι το αντίστροφο. Η υποβλητική Κατερίνα Λέχου είναι πολύ καλή στο κομμάτι της και της πάει πολύ το απειλητικό κύρος της εξουσιαστικής μητριαρχικής φιγούρας.

Η εικόνα είναι όμορφη σε βαθμό εστετισμού, η σκηνοθεσία ρέει σαν νεράκι, το μοντάζ είναι όσο ποπ θέλει να είναι. Δεν λείπουν, ωστόσο, κάποιες μικρές υπερβολές από το συνολικό αποτέλεσμα, όπως η κατάχρηση του drone και μερικά αχρείαστα βιντεοκλιπίστικα φιλτράκια (στα πλάνα του αυτοκινήτου όταν η Λένα φτάνει στο νησί, για παράδειγμα). Ομολογώ, βέβαια, πως όταν αρχίσεις να παίζεις με αυτά, είναι πολύ δύσκολο να τα αφήσεις, ειδικά αν η πρώτη ύλη σού επιτρέπει να εξασκήσεις άφοβα τη δημιουργικότητά σου. Και το 42°C είναι ομολογουμένως μία γενναιόδωρη σπουδή στον μαξιμαλισμό, που εξυπηρετεί την αχόρταγη ανάγκη του ματιού για το καλώς νοούμενο “εφέ”.

Κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να πει όχι στα καλογυαλισμένα θρίλερ, τα συναισθηματικά αδιέξοδα κάτω από τον ήλιο, και στην ένοχη απόλαυση που αφειδώς προσφέρει το ξύσιμο των οικογενειακών πληγών. Το 42°C είναι πια πολύ καλή ευκαιρία για το σχετικό binge-watch (αφήστε που δίνει και ωραίες ιδέες για διακοπές). Δείτε το on demand στο COSMOTE TV PLUS.

What do you think?

0 points
Upvote Downvote

Total votes: 0

Upvotes: 0

Upvotes percentage: 0.000000%

Downvotes: 0

Downvotes percentage: 0.000000%