,

The White Lotus: Μία ανελέητα ακριβής ακτινογραφία του μοντέρνου ανθρώπου

Καπιταλισμός, προνόμιο και διαταξική μικρότητα

the white lotus

Με την ευκολία που η φλόγα προσελκύει την πεταλούδα, το The White Lotus, ένα πολυτελές θέρετρο στη Χαβάη, θέλγει τον πλούτο και όσους έχουν την τύχη να τον κατέχουν. Έτσι, παρακολουθούμε να καταφτάνουν σ’ αυτό για τις πλουσιοπάροχες διακοπές τους, η αυτοδημιούργητη, υπερεπιτυχημένη CFO μεγάλης εταιρείας με τον σύζυγο, τα παιδιά και τη φίλη της κόρης της, η ζάμπλουτη, καταθλιπτική κληρονόμος που θέλει απλώς να κλάψει, να πιει και να σκορπίσει κάπου τις στάχτες της μάνας της, και το νεαρό νιόπαντρο ζεύγος που ακροπατά στη ρηχότητα και στις υπαρξιακές ανασφάλειες, λίγο πριν ξυπνήσει από τον ύπνο του εφήμερου ρομαντισμού του. Ο εύθραυστος κι επιρρεπής στις καταχρήσεις υπεύθυνος του ξενοδοχείου, η υπομονετική, επαγγελματίας του αλτρουισμού και μονίμως “ρηγμένη” υπεύθυνη του σπα, και ο ντόπιος Χαβανέζος υπάλληλος του resort ανακατεύονται δημιουργικά με τους επισκέπτες και η ιστορία που συντίθεται, αναδεικνύει με τέλειο σατιρικό χιούμορ και επώδυνη αιχμηρότητα όλα όσα απαρτίζουν τον σημερινό κόσμο: υστερία, προνόμιο, μειονοτισμός, ανισότητα, θυματοποίηση, άγνοια, ασυνειδησία, υπερευαισθησία, ψευδαίσθηση, ωμότητα και τραγωδία. Πάνω κάτω, όσα απαρτίζουν τον κόσμο σε οποιαδήποτε εποχή, δηλαδή.

Το υπέροχο με το The White Lotus του HBO, -πέρα από το εξαιρετικό γράψιμο, τις απίθανες ερμηνείες των ηθοποιών (ας τις μελετήσουν λίγο οι Έλληνες ηθοποιοί μπας και καταλάβουν ποτέ τι θα πει ποιοτικό τηλεοπτικό παίξιμο απαλλαγμένο από την πρόζα του Εθνικού) και τη δουλεμένη χημεία μεταξύ τους,- είναι ότι δεν χαρίζεται σε κανέναν. Δεν υιοθετεί πλευρά και δεν επιχειρεί να μας διδάξει (όπως τόσο συχνά κάνει το Netflix καταντώντας μονότονο και κουραστικό). Εξερευνά κάθε πτυχή της ανθρώπινης προσωπικότητας, φωτίζει το καλό, εκθέτει το γελοίο, περιγράφει τους ήρωες ως πολυσυλλεκτικά αθροίσματα, δεν ενδιαφέρεται για αγίους και αμαρτωλούς. Ο λόγος που είναι τόσο αστείο και καθηλωτικό, είναι ότι λέει την αλήθεια και τη λέει όπως αυτή συνηθίζει να φανερώνεται και στην πραγματική ζωή: προδήλως, υπογείως, άσεμνα, στερεοτυπικά, υπερήφανα, άδοξα, ποικιλοτρόπως. Με άλλα λόγια, αντικειμενικά.

Η ρομποτική Nicole που από τη στιγμή που πέτυχε επαγγελματικά και οικονομικά, δεν βλέπει τίποτα πέρα από τον βολικό της μικρόκοσμο είναι ένα σύμβολο της συγκαταβατικής στατικότητας του δυτικού πλεονεκτήματος. Η επιτυχία της τη δικαιώνει αλλά ταυτόχρονα την αποστερεί από την ηθική και συναισθηματική της εγρήγορση. Από την ικανότητα να σκέφτεται, να αυτοαμφισβητείται, να συμπονά. Η Olivia και η Nicole, ως πρέσβειρες της woke κουλτούρας, ξέρουν πολύ καλά πώς να καταγγέλλουν τις παθογένειες του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, αλλά δεν έμαθαν ποτέ να παρατηρούν τις δικές τους ανεπάρκειες και ανακολουθίες. Είναι τόσο απασχολημένες με την καταγραφή του φρικώδους κόσμου που τις περιβάλλει, που τους διέφυγε ότι αποτελούν συνειδητότατα αναπόσπαστο μέρος του. Ο Mark και ο Quinn που ψάχνουν διακαώς τον εαυτό τους αντιπροσωπεύουν τη θολή πλευρά της λεγόμενης καλής ζωής: “Αφού είμαι τόσο ευτυχισμένος γιατί είμαι τόσο δυστυχισμένος;”.

Η (απολαυστική) Tanya είναι τόσο ευαίσθητη, τόσο αδικημένη, τόσο κατακερματισμένη, όμως περισσότερο από οτιδήποτε είναι αυτό που φοβάται πιο πολύ απ’ όλα, αλλά ουδόλως υποψιάζεται: η μητέρα της· ισχυρή, εγωίστρια, χειριστική. Στο τέλος της ημέρας, δεν έχει μάτια παρά μόνο για τον εαυτό και τα παιχνίδια της. Η εθελόδουλη Rachel που μάχεται για μία επανάσταση που δεν έχει πάρει καν απόφαση, ο μαμάκιας-κάγκουρας Shane που στη ζωή του έχει γνωρίσει μόνο το ναι, είναι σκιές πραγματικών ανθρώπων. Υποδύονται ρόλους για τα μάτια των άλλων και, πρακτικά, δεν υπάρχουν πέρα από αυτούς. Η Belinda, μία αρχετυπική φιγούρα θύματος, πέφτει στην παγίδα του αιώνιου δυνάστη της, για να πάρει ένα αχρείαστο μάθημα. Ο Armond, το πιο τραγικό πρόσωπο απ’ όλα, κατασκευάζει αντιπάλους, οργανώνει μοχθηρά σχέδια εκδίκησης, αλλά δεν προλαβαίνει να συνειδητοποιήσει ότι ο χειρότερος εχθρός του είναι ο εαυτός του. Η αντίδραση στην καταπίεση είναι σπουδαίο πράγμα, μέχρι να γίνει αυτοκαταστροφικό.

Στην ουσία, το The White Lotus είναι ένα έντεχνο παιχνίδι με τον μοντέρνο, ακραία εγωιστή άνθρωπο. Τους ήρωες, ανεξαρτήτως δύναμης, κοινωνικού υποβάθρου και ιστορικής προέλευσης, ενώνει η λεπτή γραμμή του ατομικού συμφέροντος στο οποίο είναι όλοι, δίκαιοι και άδικοι, αμετάκλητα υποταγμένοι. Πάνω απ’ όλα, όμως, γίνεται σαφές ένα κυρίως πράγμα: η σύγχρονη πραγματικότητα δεν έγκειται τόσο στις ετερότητές της, όσο στην ομοιομορφία της. Οι άνθρωποι πασχίζουν να ξεχωρίσουν αλλά μοιάζουν μεταξύ τους περισσότερο από ποτέ. Κι αυτό είναι εξαιρετικά τρομακτικό και ταυτόχρονα αστείο.

What do you think?

0 points
Upvote Downvote

Total votes: 0

Upvotes: 0

Upvotes percentage: 0.000000%

Downvotes: 0

Downvotes percentage: 0.000000%