,

And Just Like That: μερικές σύντομες (spoiler-free) σκέψεις

Μια γνώμη με πολλές επιφυλάξεις

andjustlikethat

Το πρώτο επεισόδιο του And Just Like That είναι μία βιαστική συρραφή άρρυθμων, προχειρογυρισμένων σκηνών χωρίς οργανική σύνδεση, που δεν χτίζουν τίποτα, αλλά καταλήγουν σε ένα αχρείαστα σπαρακτικό σοκ. Το σοκ σε κάνει να αναρωτιέσαι: στεναχωριέμαι γι’ αυτό που έγινε ή για το πώς έγινε;

Είναι πολύ παράξενο αυτό που βλέπουμε, και όχι επειδή έχουν περάσει 17 χρόνια από το τελευταίο επεισόδιο του Sex And The City· είναι παράξενο επειδή οι πρωταγωνίστριες μοιάζουν να μην έχουν εξελιχθεί καθόλου στο μεσοδιάστημα: οι συνθήκες γύρω τους άλλαξαν, ο κόσμος είναι πια ένα νέο μέρος, αλλά αυτές είναι σαν να έχουν ξυπνήσει από το 2004 κατευθείαν στο 2021, για να αντιμετωπίσουν το non binary και το blacκ lives matter με τον αρχαϊκό τους εξοπλισμό, λες και βρίσκονταν σε παρατεταμένη νάρκη. Αυτό δεν βγάζει ιδιαίτερο νόημα χαρακτηρολογικά· η Carrie, η Miranda και η Charlotte είχαν πολλά ελαττώματα, αλλά ήταν πάντα παρούσες στην εποχή τους. Το να αναπαρίστανται ως απολιθωμένες θείες είναι προσβλητικό και παράδοξο. Τι έκαναν τόσα χρόνια; Πώς γίνεται να προοδεύσαμε εμείς και όχι αυτές;

Η ένταξη στη σειρά νεωτερικών στοιχείων (βλ. non binary χαρακτήρες και ηθοποιούς) αλλά και στοιχείων που υποτίθεται ότι της έλειπαν ανέκαθεν (π.χ. φυλετική και σεξουαλική ποικιλία) γίνεται κάπως άγαρμπα, βεβιασμένα και επιθετικά. Το “νέο” και “διαφορετικό” μπαίνουν στην ιστορία με οργίλη διάθεση και με έναν ενοχλητικό διδακτισμό που δεν φαίνεται να απορρέει από το σενάριο αλλά από την πολιτική ατζέντα της παραγωγής. Ως εκ τούτου, ο εκμοντερνισμός βγαίνει ξινός. Το And Just Like That οριακά μας επιπλήττει που δεν είμαστε αρκετά προχωρημένοι και κατά κάποιον τρόπο μέμφεται το ίδιο του το legacy (ντροπή σου Carrie που δεν σου αρέσει να μιλάς δημοσίως για τον αυνανισμό!), αντί να το τιμά και να το μεταπλάθει. Επιπλέον, οι πρωταγωνίστριες στέκουν απέναντι στη νέα εποχή -έτσι απλουστευτικά και καθεστωτικά όπως παρουσιάζεται- με απολογητική αμηχανία, σαν να μην πρωταγωνιστούν αυτές στη σειρά, αλλά το μαγικό δόγμα του wokeness.

Χιούμορ υπάρχει και είναι καλό. Απορώ με αυτούς που δεν το διέκριναν – μήπως έχουν ξεχάσει το πνεύμα της σειράς ή το έχουν συνδέσει (βλακωδώς) με νεότερες πρωταγωνίστριες; Το κακό είναι ότι σε σημεία παραείναι στημένο, -σαν ένα είδος νοσταλγικής μίμησης του παλιού Sex And The City. Μου θύμισε εκείνες τις τηλεοπτικές διαφημίσεις με τις Τρεις Χάριτες, που είχαν τις ηθοποιούς, είχαν και τις ατάκες, αλλά δεν είχαν την ψυχή και το momentum της αυθεντικής εποχής. Ακούς, δηλαδή, τα αστεία, γελάς με αυτά, αλλά αν κάνεις λίγη ησυχία μπορείς να ακούσεις και αυτόν που τα γράφει.

Πολλές σκηνές φωνάζουν από μακριά ότι ήθελαν κι άλλα takes, η σκηνοθεσία είναι οκνηρή και άνευρη, το μπάτζετ είναι μάλλον περιορισμένο (ή εξαντλήθηκε στις αμοιβές των βασικών), το art direction κάπως εξαφανισμένο και το γράψιμο μοιάζει να έχει αβέβαιο προσανατολισμό. Πολλά στοιχεία προκύπτουν χωρίς λόγο, ας πούμε, και δεν εξυπηρετούν τίποτα (βλ. το instagram της Carrie). Από πολλά σημεία λείπουν αρκετά η φυσικότητα και η ατμόσφαιρα. Το cast δείχνει ξένο στο set και η Νέα Υόρκη είναι άφαντη. Είναι προφανές ότι τα γυρίσματα και το post-production δεν κράτησαν πολύ.

Από το δεύτερο επεισόδιο και μετά, η σειρά ακολουθεί έναν πιο στρωτό και HBO ρυθμό. Ίσως προσπαθεί επιτέλους να πει μια ιστορία. Θα δούμε. Μπορεί στο τέλος να αναθεωρήσω για τα πάντα. Γενικώς, πάντως, έχω να πω αυτό: ευπρόσδεκτη η κριτική, ευπρόσδεκτη και η γκρίνια, αλλά όποιοι δυσανασχετούν πλέον τόσο πολύ κι αισθάνονται και τόσο έντονη την ανάγκη να το δείξουν, καταντούν πιο ενοχλητικοί από τα μειονεκτήματα του And Just Like That.

What do you think?

13 points
Upvote Downvote

Total votes: 15

Upvotes: 14

Upvotes percentage: 93.333333%

Downvotes: 1

Downvotes percentage: 6.666667%